Als je in Den Haag de De Savornin Lohmanlaan afloopt, richting strand, dwars doorsteekt door het Westduinpark, dan kom je in de zeereep daar een raar betonnen geval tegen. Ik noem het ‘geval’, want een gebouw is het niet eens. Niemand weet wat het wel is of waar het voor bedoeld was. Maar sinds enige tijd staat er nu een gedicht op de flanken van het ‘geval’. Een gedicht van een onbekende dichter, want een naam heb ik nog niet gevonden.
Terugkeer naar het stille strand
bijzaken verwaaien
Zee golft door in duinen
branding ruist in de kruinen
Hier is ruimte
om lief te hebben
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
donker zijn de dagen en het zand op het strand stuift weg met een harde noorden wind die bij hoogtij de geleedpotigen het strand opjaagt en bij laag tij de pot kwallen bij hoge bergen stinkend achterlaat.
in het dorp is niet meer dan de luide kreet te horen van een verloren boreling en de laatste zuchten van de gehangen op het pad der verdoemden.
flauwe gierende wind door smalle stegen met een openstaande klapperende deur waaruit de inner city blues zijn weg vind naar de krochten van het mystieke mystica op de rand van verwording en zelfkant.
men liet de verworven ideeën los en vond het flexibele.
gil een schreeuw een zwaard een verre flashback met brandende kerken en vallend puin van gips beelden.
vluchtende stervelingen langs de droge lijn van nat zand en snelle schepen op de rede.
goudblond helm wenst ze toekomst toe waar ze een arm en vinger naar uit rekken die afbreekt bij de waan van de dag.
ziel de geest het hart de moed de hoop het vertrouwen is het een spel.
ogen rode lippen de lach .
liefde…
Mooi…. een gedicht op een plek waar je het niet verwacht.
Hm, “branding ruist in de kruinen”?
Die laatste zin is wel weer heul mooi.
brand maar door kleine gekke diamant ons achterlatend met de pink zijn begin in de psychedelica periode octopus en de gekken lachen.
tuurlijk daarna werd het allemaal gelikter en commerciëler maar de kerven stonden in het vinyl geslepen om nooit meer uit gewist te worden.
de jaren zestig bij ons boule 7 op de hoek van de steeg met er onder de nelson bar.
alles hangt in de lucht en drie jaar duurde de mythe van alle hedonisme…hallucinogene interval en lifestyle die daarna niet meer gezien werd.
sciencefiction cultuur pastorale traditie en victoriaanse verbeelding met nieuwe opname technieken.
arnold layne was commercieel en see emily play stond daar en zoveel later worden ze nog gedraaid.
en de psychedelische shows in techno colour waren een meer dan een gang in mystiek en derde dimensie in slopende concerten nam je afscheid om in stilte van een monnik in ascese te gaan op het witte doek met tubes acryl verf….
underground- happenings zo wij ze hielden in de kelder van de rank met de spiders…
mensen willen allemaal iets zijn en betekenen wat waarom begrijp ik niet toevallig kwam het ego langs en de tijds frictie is een bastion constructie,,,…
veel later zag je andere band leden terug in de pan am shuffle en syd barrett werd mythisch gezien in zijn baby limonade en retrospectief gezien hadden we aan de limonade moeten zitten bij v en d hoog uit kijkend boven de stad met in je ene hand paperback on the road jack kerouac de beat generaties en de anderen hand een vette hema worst in de de diepte lag de somberheid van de stad die al drie keer was afgebrand en alleen de waag stond er nog om snert haring met wit brood uit te delen.
vlug snel geschreven net als vals licht over de zelfkant buurten van alkmaar en jack nam route 6 naar het oosten geschreven op een lange rol telefoon papier…sommigen zeggen leven in toekomst maar dat kan je pas achteraf verklaren…het verleden is voorbij en staat vast de rest is een transcendente hypothese…reizen schijnt ook een onderneming naar het verleden te wezen…bij de beat hoorde nog enkele anderen die ook furore maakte zelfs een schreef over naked lunch ook waar het verloop door elkaar ligt in diversen hoofd stukken dat laat de lezer denken over hoe het nu zit…burroughs had het over bevroren momenten die iedere lege vork aan gaf en in feiten blijven indrukken fotografisch hangen…die altijd bij blijven als ze er toe doen op dat moment of deden na dat moment…de dichter maakte dan zijn poems en poezie howl geschreven in een koffie tent over outcast en identificatie en de ware talenten en voor de rest zit er van alles in,..ginsberg…uiteindelijk zijn succes en geluk ook maar een tegen gestelde definitie van ongeluk en onbekend…
de polarisatie van de sixties is vervangen door de globalisatie van nu en was een fris dorp een links bolwerk het kan nu zomaar het middelpunt worden van een azc en wereld nieuws…alles is veranderd en ze drinken nog steeds cola….en ze gaan allemaal naar de primark en action…ondanks het perfectionisme…diner now…
Prachtig verhaal weer Klaas! Geniaal. Maar ik heb in de Boule nog never Pink Floyd mogen aanhoren. Wel heule mooie klassiekers uit de soulscéne. Berthil had/heeft een goeie neus voor hits. Niks beat-generation. Geen Ginsberg, Kerouac of het pindakaasverhaal van Rolling Stone verslaggever Hunter Thomson. Het ging daar gewoon om dancing ànd romancing.
Average White Band, Earth Wind and Fire, Gary White en tenslotte de oude evergreen van de Chocolate Watch Band. Maar dan waren de grote lichten al aan.
🙂
Het blijft genieten, ook al is het voorbij
mooi kenneth…leuk van je…zal wat trendy entertainring vids van je bekijken,,,kerst en zo…
als het doek valt…wordt het koud…24.00 uur middernacht…heb op fb grote klok gezet…met tekst…18000 wielrenners zijn met de klok en de tekst bezig…wat is tijd …bijt de tyd…het raakt op…mijn leven…mijn verhaal…mijn gedoe…T IS FANTASIE…een gedachte…een ingeving…een kronkel…en dan ff niets…xmas nice en happy year….
Tijd, weten we, meten we. Het lijkt op zekerheid en waardevol. Maar fantasie is van echte waarde. Alle goeds voor jou en de jouw dierbaren in 2016!
Dank Dirk Jan. Same to you!