“De toegang tot den spoorweg” was verboden, maar dat weerhield niemand ervan – ook kleine kinderen zoals wij waren niet – om dit pad te kiezen op weg naar huis of school (of de andere kant op). Sterker nog: wij roofden spijkers uit de timmerwerkplaats van Alkemade en legden die op de rails, net links voorbij de bocht. De spijkers werden volledig plat gereden door een passerende tram (dat begrepen wij gelukkig wel) en ze werden gloeiend heet (dat begrepen we helaas niet).
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
opeens op een dag kwam er geen tram meer uit een donker gat waar een scheve muur een corridor was naar de tuin van je oma die altijd stond te zwaaien als je in het blauwe gevaar langs reed en je liever in de octupus zat op de leise kermis op altijd toevallig drie oktober en waar je bij rutecks op de stationstraat je bij baby limonade je dagelijkse portie ranja kreeg en op de steenstraat stond een desolate bus van eltax met de friet van de oma uit belgie en daartussen paling boeren uit volendam en omstreken en daar tussen gossie mannen met planten chocolade en druiven schreeuwend om het hardst om de nering contant te maken met syd barrett achtergrond of was het pink floyd terrapin en annies lane en daar tussen door de houten achtbaan die steeds sneller scheen te gaan en de tram kronkelde tussen de meuten als een ratelslang zijn determinerende route afwerkt en naar de kust reed en zich van de pier via het strand in zee reed want we hebben hem daarna niet meer op dorp waar genomen of het moeten de imaginaire beelden zijn van een conducteur die uit de deur op een treeplank hangt en de fluit als die plots de molenstraat kruist op een smalspoor rails die monotoon altijd ergens op het zelfde punt van stop en vertrek vast liep en zich als een olifant liet rangeren om weer aan gekoppeld te worden en te vertrekken met een groep trendy styl dansers en ressen naar evert castelein ergens bij een kerk en een burgt richting milky way of nowhere waar ze het blauwe spook in brand staken om er voor goed af te wezen met zijn gezeur dat het achterhaald is en teveel ruimte in nam voor de files het tram complot met een stalen blik vol kaartjes die ook nog werden geknipt met een tangetje…it,s all zo beautifull…is het strand itchycoo park en is lucy in the sky en gaan de nozems met op de buddyseat een chick door de duinen naar t kurhaus voor de…stones dat legendarisch verliep…achter in de blauwe tram zat op de chesterfield fauteuil een spiritueel persoon…een flauw art deco Tiffany belichten van uit plafond het geheel de bruggen die ver lagen zijn geslecht…zei de mysticus…blijf een …bereik het geluk en liefde…maar geloof in het lot van de bestemming…bladeren vielen…wegen lijken te veranderen…maar komen op hetzelfde uit…
Het hoge huis links lijkt in ’t witte huisje verstrengeld, of zou het andersom zijn?
Hoe komt nou zo iets tot stand?
Zou het hoge huis eerst gebouwd zijn en later het lage witte huisje? Maar waarom bouw je dan ’n huisje zo’n beetje rond ’n ander huis en niet er plat tegenaan?
Weet nog wel dat binnen acher het raam (achter de paal met het bord) de keuken zat en direct onder het raam het aanrecht. De keukenvloer lag dus ’n meter lager dan het maaiveld buiten het raam.
In dat hoge huis woonden in de jaren 50 de familie Bunschoten. Er was een prachtige serre waar oom Rinus oa kippeneieren onder warme lampen uitbroedde. Ik mocht vaak helpen. Wij woonden in de H Geestweg tegenover waar de foto genomen werd. Pal naast de trambaan.
Wij deden het met fietskogeltjes, kwam er zo’n mooi putje in de rails