Soms is een foto zo slecht gescanned, dat je hem bij het opblazen alleen maar verder laat vervagen. Maar het effect kan ook anders zijn: uitvergrote pixels gaan bijna lijken op ‘stippenschilderen’. Pointillisme. De foto wordt een schilderij.
Blog6785: Pointilleren


mooi al die kunstwerken die zegt men neo impressionisten werden genoemd met puntjes …later ging men zelf druppelen en kliederen…
al die monets en latere impressionisten die ook de serveerster achter de bar schilderde in de folies …
denk dat je tijdens je leven helemaal niet bekend moet wezen…wat brengt al die drukte wel niet met zich mee…
tuin feesten schilderde Monet dat weet ik nog wel als je door het louvre of een ander museum liep en wat is nu eigenlijk beroemd zijn als een van gogh of als je de ontberingen van Gauguin ziet die al zijn dingen op niveau opgaf voor een avontuur op een warm eiland…
de grent is een val een vrije val naar beneden …tot je het strand raakt en met de priek kwam je in strenge winters ver…tot voorbij de smederij…
steeds meer panden komen ook leeg en de vraag wat het gaat worden op de feest bult///is nog maar de open vraag…
dat feestje van zoveel bestaande jaren kan zomaar het laatste feestje zijn in de lange traditie van het economische gedoe aan de randen van het gat der gaten,…
op een grentpop komt iedereen en dan is het weer stil…waar eens Hommerson en foto roos excelleerde,..
long en winding road was een mooi toepasselijk nummer dat in mijn tijd de Beatles met hun twist en shout en strawberry fields brachten…
de tijd dat vinyl alle muziek uitingen bracht en nu is vinyl ook weer in en de rage in het verzamelen in de sixties en seventees schijven is hot…
heb je de Doors en de yardbirds schijven bewaard zit je tof en kunnen zo bij t zeepaardje worden gedraaid als de sixties weer back zijn…dat waren tijden zonder allure en ambities en betaalbaar bier en een hartig broodje…er was dan afscheid genomen van de tram en de crossley bus…er heersten iets wat daarna niet meer schijnt geweest te zijn…
leautaud had het al beschreven de weg naar ergens was dood lopend …een soort ijzel zei die en een verkeerde trein die je op een onbekend station uit werpt met mistflarden en een bizarre sfeer…
waarom gemeentes geen ontwikkelaar zijn …kende de afgevaardigde niet beantwoorden…
het zal wel zo iets zijn…net als de plaatselijke beroemde salami worst…we,weten niet op de knoflook na wat er nu precies inzit…
er waren op de grent…twee hoog te punten…het boek dat er werd geschreven aan de bar …volg het spoor terug en toen er allemaal paarden liepen met soort ridders erop en het pishok aan de overkant,…
misschien moet de ijzerwinkel van jozefa terug en het vvv en de kettingkies winkel…
het zicht op zee wilden ze altijd bewaren vanaf het punt of nowhere gezien en zodoende ondanks tekeningen werd er nooit iets gebouwd op het calisplein…om de grent te behouden,..t zei zo,..