Het waren telefoon- of telegraafpalen of allebei. De één stond op het dak van het gemeentehuis en de ander ergens op zee nabij de tennisbanen van Casino (dat toen nog niet zo heette overigens). Ongetwijfeld waren er veel meer, verspreid over de beide Noordwijken. De vraag is of de hierboven afgebeelde palen ook met elkaar verbonden waren. Ik denk het wel. Maar hoe?
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
Glasvezel?
Er stonden er veel meer op de Oude Zeeweg.
Het was een tijd, dat telefoonnummers nog slechts twee of drie cijfers hadden en dat iedere plaats zijn eigen telefoonmaatschappij had. Er stonden veel meer van dit soort masten in plaatsen met een eigen telefoonmaatschappij en als je goed kijkt zie je op de dwarsarmen witte isolatoren zitten. Het was ook de tijd dat de plaatselijke telefoonnetten geheel bovengronds waren en dan wordt duidelijk dat het bovengronds een wirwar van draden kon zijn, vooral als er ook nog eens een electrische tram reed. De palen waren dus niet met elkaar verbonden, maar die isolatoren wel. Met telefoondraden. De telefooncentrale kan best op de bovenverdieping van het gemeentehuis hebben gezeten, dat was zo in erg veel plaatsen.
Om zoiets met veel bovengrondse draden nog eens te zien, moet je naar Engeland, maar dan zijn het stroomdraden. Daar ligt het telefoonnet juist veelal in de grond. Het was ook de tijd dat een storingsmonteur van “de telefoon” met een ladder kwam.
telefoon en radio en wat er in ons wereldje verder te spraken en te spreken kwam zijn uitingen om interactie en verdere contacten met elkander sneller en voorspoediger te laten verlopen en het mooiste is het gaat steeds sneller maar we kennen elkaar niet of nauwelijks door digitalisering computers ze fietsen en ze turen in de i phone zo dat het isolement heel jeugdig optreedt aftellen en rekenen schijnen ze uit het hoofd en lange rijen breuken in cijfers ontleden met het getal onder de streep schijnt niet meer te lukken.
het zei wat het zei het vinyl de geluid dragers zijn weggeweest en weer terug van weg geweest en vinyl schijnt weer een hype te wezen met voor de babyboomers de meeste en mooiste muziek van toen de beatles en stones met moody blues en yardbirds en vooral niet te vergeten en wellicht super goed met steve marriots small faces en zijn itchycoo park en verder want alles gebeurt toch in ons soort reservaat itchycoopark al heet het in ons dorp anders met andere namen…maar het is zoals het tot je komt en lijkt je neemt het aan en slaat het op en je vergist je en de wegen lopen uiteen en de vergissing blijft een vergissing die je erkend net zoals succes tot je overkomt en succes ga je in op en je zweeft ergens tussen een wandelend trottoir en richting engelen in de hemel die met vingertjes wijzen en schijnen op te schrijven in grote boeken en steno type systematisch want het is maar een verhaal zoals de bakker brood bakt en de koster de kerk kokken luidt en over de telefoon wat zeg je dan kan je niet harder praten joh,…regenbogen en kleuren patronen sluit je ogen en zweef weg niemand zegt iets en er is niets te zeggen…zondag morgen komt n de zondag is een crazy gebeuren…fietsen en fietsen kijken …de trimmers van de streek en niemand kan je stoppen met de gevoelens van die weg…small faces…ongelooflijk…lazy sunday afternoon…close yuor eyes en hoor het fluiten van de vogels,..zit je goed en comfertable op je popy,…