Een beeld van de Huis ter Duinstraat dat ik in ieder geval nog niet kende. Het is al voorbij 1912, want de tramlijn is al danig geëlektrificeerd. In mijn herinnering lag dit laatste stukje trambaan naar het eindpunt op hetPicképlein er altijd een tikkeltje stoffig bij. Er was niet veel werk gemaakt van bestrating of begroeiing of keistenen tussen de rails. Rechts op de zijkant van het pand dat de weg verdeelt in Huis ter Duinstraat en Abraham van Royenstraat hangt een emaille reclamebbord van Vesta Verzekeringen.
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
het had iets in het spectrum van curieus in zich …huis ter duin straat …een grens van railsein en bizar …
waar je zich niet durfde te begeven…
blauwe oneliners van beide kanten…
waaruit strangers kwamen uit een dark corner…
stoffig en nevel…als ze voorbij snelden…en het zicht zich onttrok…
ze zochten een weg om zich door een deur…naar een anderen kant te willen begeven…
om uit te breken uit…het mogelijke van het bestaande…
ze,..deden wat ze deden…op een stalen strook…soms als de nachten snel vielen…met hun grote verstraler aan,…waar de lichten …mystiek aan deden…mythe onder de duinen als strangers in een dark corner…
een andere wereld voor een moment van opportuniteit…vreugde voor een nacht…
ware vreugde in de verte als de fluit zich verzette in de ijle lucht…je hart verloor alle controle…
je kon maar een richting…tegelijk …
later verloor alles zijn analytische instelling en werden we individuen…
soms werd de gedachte synthetisch in zijn maak bare vorm…
zelfs ontleedbaren …vormen die de betekenis verliezen…
het officiële tramnet in zijn overgevende doctrines werd opgerold…
een enkele maal…deed iemand een greep…in een stoffig vergeeld foto magazine…
zo,verstreek de authenticiteit en historiciteit…
als een vreemdeling…in de donkere nacht,..