Bolderkar en strand waren onverbrekelijk met elkaar verbonden. Met een kinderwagen kwam je het rulle zand niet door, dus de bolder was de ideale oplossing. Niet in de laatste plaats voor het kind: ik verbeeldde me dat ik er nooit meer uitgekomen was als ik er ooit in zou hebben gezeten.
De foto dateert van omstreeks 1920 en werd genomen door Ant. van Kampen – Toon Kiekie, blijkens een stempeltje op de achterzijde. De strandfotograaf was even afgezakt naar de Zuid. Op de achtergrond de villa’s van Gijs van Parijs.


Noordwijk ontwaakt …de dageraad breekt aan …de liefde is weer klaar…de kadetten gebakken….toeristen schuiven aan bij de jam en karnemelk…in de onbestendigheid van deze zomer liggen de stranden er blank en maagdelijk klaar voor…een zwerver hangt over een witte zitbank op de boulevard…de Badman slaat zijn windschermen op en sjouwt de ligbedden…de zon komt op…Noordwijkt ontwaakt…de schoonheid wordt toonbaar…het kranten meisje en de terrassen vegers…de vlaggen en de vogel man…een file op de grent…tranen uit de warme ogen van blote mina…het verdriet van de zee meermin…
ontwaken in de armen van barmhartigheid van je minnares…het café gaat open en de pizza lucht trekt tussen de vissers huisjes door…het geluid van vallend stromend water in de zeef van janus…de tijd gaat voorbij een vergeelde foto…de spijt en de hoop die verkoold en verkwanseld achterblijft…het geluk die wegwaaide in de zomer bries…de sexy serveerster die achter haar eigen genot aan liep…laat me niet alleen…een voetstap afdruk in het warme zand…het rammelen van bolderkar…hersens schimmen tussen de takken van de dennen …een vos verorbert een konijn in een duin del… passie en verlangen…super vedetten op de duinhellingen en de ijsco man met de bel…schoonheid en impressionisten…surfers en show modellen…ontwaken tussen de bag pakkers…het lijkt onmogelijk…zie en geniet er van…tel de koppen…vul de glazen…ontwaak…