fdfdf

In deze uitermate warme dagen hoef ik op dit blog niet met een winters tafereel aan te komen. Warm en drukkend en op zoek naar ook maar het kleinste zuchtje wind, kom je in Noordwijk altijd op het strand terecht.

De mooiste momenten waren die, als je op een hete dag de hele dag in het land gewerkt had, af en toe je kop onder het ijskoude water van de pomp, waarin je ook nog een fles karnemelk had liggen. Zorgen dat je daar de hele middag mee deed.

En dan – onder het stof en zand en kriebels van de hyacinthen en narcissen – straight door naar het strand. Nauwelijks tijd om je kleren uit te trekken, zo de zee in. Gelukzalig moment.

ALbert Verwey zal soms hetzelfde gelukzalige gevoel hebben gehad, anders had hij het gedicht  “Baders Hartewens” nooit kunnen schrijven:

Dwars door de tuinen
Van roos en ranken
Zich ’t pad te banen,
Dan door de lanen
Van zand en dennen
Vluchtig te rennen
Tot waar de kruinen
Van hoge duinen
In ’t blauwe blanken
En zo te naadren
Met zwellende aadren
In laatste loop
De harde golven