Ik weet niet meer precies hoe het werkte: je kon voor een habbekrats lid worden van de VVV en die stuurde dan Duitse ‘badgasten’ (wat een benaming!) door voor een paar overnachtingen op basis van ‘Zimmer mit Frühstück’. Voor veel Noordwijkse huisgezinnen een lucratieve bijverdienste, ook al moest de familie zelf naar de zolder of in de schuur. Je kon ook een bordje voor de ramen zetten met de mededeling ‘Zimmer mit Frühstück’ of ‘Zimmer frei’, dan kwamen de badgasten als vliegen op de stroop af, zeker in tijden dat de zomerse drukte wel heel erg groot was.
Je had ook particuliere reisbureaus, die zelf aan de slag gingen om hele ‘Omnibusse’ vol Duitsers ergens in Noordwijk onder te brengen. Reisbureau Hase, nering drijvend onder Hotel De Zeeleeuw, was één van hen. Mijn ouders moeten ooit een teleurstellende ervaring hebben opgedaan met Reisbureau Hase, want ze ging er niet zo gauw mee in zee. Maar als de badgasten niet vanzelf kwamen en ook de VVV geen klandizie meer had, kon Hase iedere Duitser wel doorsturen.
Voor mij maakte het allemaal geen verschil: ik moest toch op zolder slapen.
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
Toen Tim Boyenk de zaak overnam (dankzij zijn vader die grond had verkocht, waar nu de Bosflat staat,
Tim kreeg Reisbureau Hase en zijn broer Rob Hotel Marie-Rose en de Distel) werd de naam veranderd in Reisburo Hase.
Dit was eigenlijk het zenuw centrum van het aloude toerisme van de kolen pot mensen die de accommodaties en de stranden vulden.
Met het verdwijnen van de reis bureaus verdwenen ook de vertrouwde beelden van kamers zoekende Duitsers.
In hotel Zeeleeuw gingen Vietnamese boot vluchtelingen in met een naaimachine voor het verstelwerk..
De kleine zeeleeuw was een obstakel voor die villa daar achter die ook dicht getimmerd werd.
De souvenir winkel verdween en de parallel boulevard brak door met het strandhotel dat verbouwd werd en nog even stand hield ….later werd de zeeleeuw verbouwd en werd een liaison met hotel oranje.
Het ging steeds sneller …het mooie idyllische straatje daarachter verdween en het dorp met de toeristische wereld zag er anders uit…het leek wel of het was opgelost en vergeten en niet meer van toepassing in deze tijd.
Dit plaatje roept veel herinneringen op, want het hoge voetpad links staat er nèt op. Mijn moeder met de houten bolderkar (met houten wielen en ijzeren banden) met de kinderen van mijn broers erin. Moeder trekken en ik duwen want die koters bleven mooi zitten op weg naar en terug vanaf het strand…
Een prachtige foto! Dank, want ik wist niet dat er een bestond vanaf deze kant genomen.
Ik kan mij herinneren dat ene Van Hazelen dit reisbureau begonnen is aan de Jan van Henegouwenweg, maar dan houdt het ook wel op; later bevond zich dat op de Golfbaan hoek Irenestraat(?)
Ik heb meneer van haselen zelf nog gekend.de Duitsers konden die naam niet goed uitspreken.ze zeiden altijd herr Hase
Daar komt dus de naam reisbureau Hase vandaan.ik mocht altijd met mijn vader meerijden op de volkswagen busjes.
Mooie tijd hoor.