De Schelvissteeg mocht eigenlijk niet eens de naam van ‘steeg’ hebben: het was een slop, een arremoeiig paadje dat meestal vanaf de hoofdweg tussen de huizen doorliep naar achteren, waar dan weer – meestal – niet de meest florissante onderkomens waren gebouwd. Een slop wordt gauw geassocieerd met een achterbuurt. We kennen de term ‘sloppenwijken’. En men zegt ook ‘iets uit het slop halen’, als men bedoeld iets weer op gang brengen of op de rails zetten. De Schelvissteeg – tussen Hoofdstraat en Binnenweg – was wel een beetje zo’n slop.
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
Er lopen geheimzinnige paadjes door Noordwijk met illustere namen die eens een functie hadden om in de huisjes en de huisjes te laten schuilen tegen zeewind en stevige najaar stormen in hun tijd toen er geen computers waren en tuin bbq of te weinig stop contacten.
Een lijn van routes van de Duinweg tot de boulevard nu onderbroken door de parallel boulevard van het zandpad achter de seinpost tot de sluip maar door van de Noordzeesteeg tot het jan Kroonsweg over de olieburg.
Achter de duinen verscholen naast Hensbergen zo naar aima of aida toe verborgen lijnen abstract voor de aanwezigen kenners.
Achter Alida om naar de kikker en weer terug over de dam bij gooltje.
De lange dam richting het oosten verscholen door klompen zolders en sappies domein.
Dammetjes en binnen plaatsjes een vicieuze doolhof als een labyrint in de onderwereld van dracula ,s stoker zijn metier.
Bokkum rokerij of een schelpen brander met droog bloemen en zoutende wek potten.
Er waren geen aan biedingen van digros of action,geen pinkaart of kant en klaar maaltijden.
Improviseren en roeien met de riemen die er zijn,overleven met de natuur.
Paden met een ziel bekommert om de onbekommerde levens stijl.
Het was een manier van denken en lopen en kijken het verbinden plaatsen en mensen.
Het waren inzichten die nog bloot gelegen moeten worden.