Blog6501: Theo Saat

Ik lees dat Theo Saat (*1928) vorige week is overleden. Theo Saat had jarenlang een verzekeringsmakelaardij in Noordwijk. Ik had bij hem ooit nog een autopolisje lopen. Boven zijn overlijdensadvertentie in “De Noordwijker” had de familie de olympische ringen geplaatst. En voor wie daar verbaasd zijn of haar wenkbrauwen over fronste, de volgende tekst en uitleg. Deels ontleend aan de Wikipedia:

Theo Saat was vroeger een bekend een Nederlands atleet, die furore maakte op de sprint. In de jaren vijftig van de 20e eeuw veroverde hij op de twee sprintafstanden in totaal acht nationale titels. Tweemaal was hij betrokken bij de evenaring of verbetering van een nationaal record en – daar heb je ‘m – een eenmaal nam hij deel aan de Olympische Spelen.

Zijn sportieve carrière begon in militaire dienst en in 1951 veroverde hij op het Nederlands kampioenschap zijn eerste van zes titels op de 100 m. Ook op de 200 m was hij in 1951 de beste, evenals het jaar erna.

In 1952 was Theo Saat aanwezig op de Olympische Spelen van Helsinki, waar hij op beide sprintnummers tot de deelnemers behoorde. Hoewel weinigen in hem van tevoren zelfs maar een kwartfinalist hadden gezien, wist hij op de 100 m, door tweede te worden in zowel serie (10,9 s) als kwartfinale (10,6s), door te dringen tot de halve finale, waarin hij als zesde in 10,8s werd uitgeschakeld. Op de 200 m kwam hij, na winst in zijn serie in 22,0s, in zijn kwartfinale tot 21,7s. Ondanks de derde plaats die hij hiermee bereikte, was hij uitgeschakeld voor de halve finale.

Twee jaar later was Saat eveneens present op de Europese atletiekkampioenschappen in Bern. Hij behaalde er een zesde plaats met een tijd van 11,1s, nadat hij in zijn serie 10,9s (1ste) en de halve finale 10,8s (2de) had gelopen. Op de 4 x 100 m estafette slaagde hij erin om, samen met Teun Aret, Hayo Rulander en Aad van Hardeveld, het in 1936 gevestigde nationale record van 41,3s te evenaren. Het Nederlandse viertal werd er derde mee in zijn serie, wat niet voldoende was om door te dringen tot de finale. Pas in 1963, 29 jaar nadat het record was gevestigd, zou een ander Nederlands team erin slagen om deze tijd te verbeteren. De Olympische Spelen van 1956 in Australië gingen aan zijn neus (en aan die van alle Nederlandse atleten) voorbij, omdat die door Nederland werden geboycot vanwege de Russische inval in Hongarije. Na 1957 kwam er aan de alleenheerschappij van Theo Saat op de 100 m in Nederland een einde.

Die Olympische ringen boven Theo’s overlijdensadvertentie stonden er terecht: volgens mij was hij de enige Noordwijker, die ooit het grote voorrecht én de kracht heeft gehad om de Olympus te bestijgen. Een Olympiër voor altijd.