schnd

Het zwaaiende licht van de vuurtoren was nog door Harry Mulisch genoemd in zijn roman ‘De Ontdekking van de Hemel’, maar daar staande op de boulevard van Noordwijk had Mulisch de hemel niet ontdekt en dat kon hij van te voren geweten hebben, want zo hemels heeft het er op die plek de laatste jaren niet meer uitgezien, omdat niemand een poot uitstak naar enig fijnbesnaard onderhoud en omdat de teloorgang allang niet meer te stoppen was, zoals de teloorgang van een wel bredere strook Noordwijk niet meer te stoppen viel, verlaten als het dorp was door de badgasten die met hun Deutschmarken vroeger de horeca en de middenstand en dus het hele dorp aanzienlijk spekten en maakten tot een rijke, in sommige ogen, mondaine badplaats, die het ooit wel geweest was in de tijden van voor de oorlog, toen rijke bier- en havenbaronnen mooie villa’s lieten bouwen in de Zuidduinen en er gekozen werd voor een soort van architectuur die paste bij een badplaats, die zich wel wat wilde verbeelden en andersom, dóór die verbeelding, ook werkelijk mondain kon zijn. Punt.