S.A. van Konijnenburg (“Siem Knijn”) was in zijn tijd een hele grote. Groot en vermaard bedrijf dat ook zijn vestigingen had in Engeland en Frankrijk. Deze kaart was bedoeld voor de Franse markt. Hij laat anemonen zien, maar Van Konijnenburg had meer te bieden dan dat: ‘Cultivateur des oignons à fleurs’: ik vertaal het maar als ‘bloembollenkweker’, ofschoon ik op school wel leerde dat een ‘oignon’ een ‘ui’ was, maar geen ‘bol’. Enfin. De kaart is er niet minder om. Op de achterzijde stonden ook nog enkele mededelingen voor de geinteresseerde Francofoon:



in de verte zag je die lange witte schuur richting leidsevaart en sjc veldt…als je naar je ome piet fietste die koster was in Voorhoutse rk kerk en bollen kweekte voor de Russische export en er wodka voor terug kreeg…
misschien was het de blues die zich meester van je maakte en waren de emoties niet diep genoeg om het karakteristieke gebouw …een bollenschuur met droog laden in rekken te bewaren…
had neutra of wright hem gebouwd dan zal het wellicht geen probleem zijn geweest…
alles gaat immers verloren in de illusie van onze zelfies van inbeelding…
soms wordt er niet meer aan gewerkt dan dooft het vuur vanzelf …het is de situaties en omgeving en de anderen die het sturen en pushen…een harley davidson motor en mg td vonden ze als barndfind als laatste in de schuur verstopt ver achterin tussen bollen ziften en regel trekkers… waar ze toen nog veertig jaar een baan hadden en opklommen tot ziekzoeker of schuurbaas en bij het jubileum een schop mee kregen voor de volkstuin…
ze overleefde het niet zakelijk…de bollen goden …ze hadden teveel aandacht voor snelle auto,s met reizen naar amerika en mooie vrouwen met een coole dress en veel make up met vragende ogen en lippen zo diep van kleur als de rode zee breed is…
ze gingen ten onder in lot van vermaak en genot…de vorige generaties sprak er al over …toen in de dertiger jaren ze voor iedere kist met grand duc een kist vol waarde papier terug kwam en de patroon al binnen reed met zijn bugatty of amilcar in de stock van droog schuren met moderne liften…
de blues de lowriders de jazz en rock en roll die kwamen gingen en de patronen verkleurden en de schakeringen van het amusement werden sneller genomen…
scheurende sax en zwiepende heupen van gele apeldoorns tot nieuwe soorten waar de macro kweker de oorsprong en de naam niet meer weet te vertellen…werd in de tijd van siem knijn iedere bol gekust en mochten de tulip blaadjes voor het vuur niet in veur vallen…nu gaat het zo grof en snel want tijd is veel geld en de broeierijen wachten niet omdat de schappen in de super vol moeten met kleuren pracht…
de vraag blijft is iedere verandering een hulpeloze schreeuw in tijd en ruimte…
http://www.vpro.nl/de-volmaakte-mens/kijk/afleveringen/aflevering-3.html