Van de ‘kinderspeeltuin’ is niet heel veel te zien, tenzij je dit delletje beschouwd als één grote kinderspeelplaats. Maar dan was er ook nog de Laiterie centraal in het midden en al die prachtige villa’s daaromheen. Ik heb het wel eens eerder geschreven: mooier dan zo kan Noordwijk niet zijn geweest. Noordwijk als één grote speeltuin.
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
wellicht was het toen percy sledge beroemd werd onder de sterren van ave maria en my special prayer was het gebed voor de zon de natuur en de liefde.
mijn zusters draaide het zoals zoveel wat later bleek misschien het beste wat geproduceerd werd ooit.
wij speelden dan met de toen Zeesse jeugd over de hangbrug de boomhut en een vijver links in het dennenbos waar je uit kwam bij duin en dal en de lichtboei.
de tijden zijn harder geworden en de limiet is nog niet bereikt…men is de weg kwijt en zelfs de helft van de preses die weg liepen uit de vergadering… al is dat ook maar een gepland spel…beginnen mijn verhaal van het bouwvacuüm serieus te nemen en dat we niet opzoek zijn naar de oorzaak maar pamperen naar behoud van het systeem en de organisatorische chaos om de zittende belangen te pushen.
je kan dansen tot de nacht voorbij is maar dan is het feest over en zal de consensus weer gezocht moeten worden en het manna weer op de plank moeten…
wat vroeger zondig en vulgair was is nu hip en trendy nakend langs de stranden op een onbewoond eiland dat is de voor uit gang wanhopig en radeloos opzoek naar de passie van de liefde en cbs cijfers liegen niet…decadente programma s scoren hogen kijkcijfers…
alles is nooit door iemand gedefinieerd…er zijn duizend dingen en een miljoen vragen….en soms klinkt door het Noordwijkse een geluid van een stervende wolf…in een blauwe droom die nooit een met de werkelijkheid verbonden einde zal kennen…
Mooi plaatje en respons. Ik herinner me ook zo’n delletje maar dan in Katwijk. Het is een mooie herinnering, mooi weer en vrolijkheid maar ook met een zwart randje. We gingen naar de tuinen en ik vroeg aan mijn moeder geld voor een ijsje aan in dat karretje aan de boulevard. Alle kinderen kregen altijd geld mee voor ijsjes uit dat karretje. Maar mijn moeder zei dat ik maar iets van thuis mee moest nemen, een boterham ofzo, en dat ik geen geld moest verspillen. Ik was helemaal niet van plan iets te verspillen maar mijn moeder hield voet bij stuk.
Het komt wel vaker voor dat mijn moeder zo stug en zuig was en dan pikte ik wat geld uit de broekzak van mijn vader als hij lag te slapen in zijn stoel. Een kind heeft toch recht op een ijsje af en toe maar mijn vader deed die dag geen slaapje. Achter in het dressoir had mijn vader een blikken doos staan met patroonhulzen uit de oorlog en daar zat ook geld in, daar heb ik toen wat geld uitgehaald maar het leek wel of het ijs sneller smolt dan ooit.
Dit plaatje bevestigt mijn eeuwige afgrijzen over bebouwing van duinen. In het mooiste landschap, dat nota bene de bewoonbare wereld behoedt voor de zee, horen geen huizen, niet toen (1900) en niet nu. Een vuurtoren is nog tot daaraantoe, die heeft een band met de zee. Maar huizen, nee!
In de Oranje Nassaustraat was plm. 1955-1960 een speeltuintje. Later is op dat duin het Alexanderpark gebouwd. Ook was er een speeltuin in de Offemweg. De glijbaan was vanaf de bunker.
Verder waren er schommels en ook een draaimolentje. Was in de tijd dat ik op de Geertruida kleuterschool zat van 1953 tot 1955.