htd2

Een artikeltje uit ik weet zo gauw niet even welk blad van Thera Coppens. Ik heb het al eens eerder afgedrukt, maar ik moet er nog wat van zeggen. Want het hier vertelde verhaal over de vermeende poging tot zelfverdrinking door Isadora Duncan bevat een detail dat op zijn minst discutabel mag heten.

Het klopt dat Duncan tijdens haar verblijf in Noordwijk in 1905 een poging tot zelfdoding deed door ’s nachts – overigens een beetje halfslachtig – de zee in te lopen. Maar dat ze daarbij ‘gered’ zou zijn door de oude Jan van Kan is wat mij betreft een broodje-aap. Nog afgezien van de vraag hoe iemand erachter zou komen dat ze met zelfmoord bezig was die nacht en dan ook nog de tegenwoordigheid van geest en snelheid van communicatie had om Jan van Kan uit zijn bed te krijgen, was het ook nog eens zo dat Duncan diep in de Zuid woonde en dáár het strand was opgegaan. Van Kan woonde veel noordelijker. Voordat hij ter plekke zou zijn gearriveerd had Duncan zichzelf al vier kunnen verdrinken.

Ik geloof in een ander verhaal, verteld door Lady Kathleen Scott (de vrouw van de helaas te vroeg overleden Zuidpool-reiziger Captain Scott). Zij was bevriend met Duncan en verbleef die nacht bij haar. Ze werd naar eigen zeggen (lees haar memoires) wakker van een openstaande deur, zag dat Duncan de hort op was en trok intuïtief richting strand. Daar zag ze Duncan en ze wist haar te overreden terug te gaan en gewoon weer te gaan slapen. Aldus geschiedde. Daar kwam geen Jan van Kan aan te pas, hoezeer Van Kan in talloos veel andere situaties altijd wél de Redder-in-Nood was geweest.