Ik krijg van Ron – onder grote dankzegging – een aantal foto’s met verschillende ijsverkopers erop. Ik heb er – eerlijk gezegd – weinig verhaal bij, omdat ik niet weet wie deze ijsverkopers allemaal waren en in welke tijd van leven ze daar op de boulevard stonden. Ik maak een uitzondering voor één van hen: Hermans uit de Van Leeuwenstraat (ofschoon ik ook hier niet weet te kiezen tussen Hein Hermans of zijn zoon Louis, die beiden als ijsverkoper ‘dadig’ waren (om het maar eens op zijn Germanistisch te zeggen).
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
Het was H
ein. Ik heb die ene foto naar Louis gestuurd en daar kreeg ik bericht van dat het hein was dus zijn opa.
Oeps was mis egaan
Van ijs krijg ik meestal buikpijn. IJs van karretjes zonder koeling vertrouw ik sowieso niet.
Mijn moeder, nu 96, vertelt van een ijsverkoper ergens niet ver van de vuurtoren in Noordwijk aan Zee, in de jaren rond 1952 – 1953, waar op zekere dag veel klanten toch maar wegliepen. Toen zij en Pa een ijsje wilden gaan likken, zagen ze het. Heel langzaam zakte er uit de neus van de ijsventer, als hij praatte, een grote groene “bel” naar beneden tot op de bovenlip. Bij de volgende ademhaling naar binnen verdween die weer naar boven. Ook zij hadden geen zin meer in ijs, om nog maar te zwijgen van pistache smaak. Ik zat in de kinderwagen en kreeg dus ook niks.
je fietste bij ons het noordzee straatje uit en een lint van ijsco karretjes gingen in een lange smaak en kleuren palet langs je heen.
er waren altijd wel verhaaltjes van die is het ijs lekkerder dan van die en de een gebruikt meer room dan de ander.
ergens rondom de ijsbus gooiden men ijbrokken die een periode de ijs koelde er waren geen regels zo als nu en de mensen dachten niet verder dan de stuiver of kwartje wat de koelende lekkernij scoorde.
witte jasjes en broeken met een wit puntig petje was je beeldt wat er van over bleef.
de ijscoman tilde een glimmende deksel op in de vorm van een hoorn en met een schuim lepel vulde hij de oblies hoorn.
meestal waren er drie kleuren vanille aardbei en banaan en de slagroom kwam uit een pruttelde ketel die door een luchtdruk patroon onder presser werd gekoeld en gehouden.
als de stranddag afgelopen was haasttte de toeristen in colonne richting kat ,t was er zo druk dat wij na het tenten afbreken richting c jamin gingen…in de buurt…hoofdstraat,..
Gelukkig zijn de tijden van moeder Steenmeijer ver achter ons.En Blewbird: karretjes zonder koeling zijn al jaren afgeschaft omdat daar door de VWA een verbod op is gezet. En dan nog een tip voor je: als je buikpijn krijgt van ijs kan dat heel goed zijn omdat je niet goed tegen een van de bestanddelen kunt. Meestal is dat koemelk. Je kunt dan gerust sorbetijs eten, daar zit geen melk in. Je hebt geen idee hoeveel mensen aan mij vragen of ik ijs zonder melk verkoop – het lijkt overigens wel of er tegenwoordig steeds meer kinderen allergisch zijn voor melk. Hadden wij vroeger nog nooit van gehoord. Al zou je er buikpijn van krijgen, dat ijsje liet je je niet door je neus boren natuurlijk…
Leuke verhalen !
@Toon Steenmeier: Even mooi als onsmakelijk verhaal 🙂
@Robertus and Blewbird: stelt me gerust, Robertus, ik kan bijna nooit passief aan een ijskar voorbij lopen. Van enigerlei allergie jegens koeiemelk heb ik geen last en ook anderszins krijg ik er geen buikpijn van. Try again Blew, de ijstijden zijn veranderd!
@Noortukker: thanks again Ron voor die aanvullende info
@Axioma: thanks Klaas, omdat je heel beeldend dat grote glimmende deksel op de ijsemmer wer naar boven haalde
toen we jong waren en de dagen er anders uitzagen als vandaag…een dag voor jou …een dag voor mij…samen naar het strand …voetballen op het harde zand …raggen in de golven van de branding en samen hand in hand langs de vloedlijn en elkaar eeuwig trouw beloven in een diep gegraven kuil van een duitser of op een hardde houten bankje van een wit geverfd badhokje dat schitterde in de zon en een zak friet scoren met bockworst en slasaus bij de frietkot van cohen voor de vuurtoren…een witte duif vliegt van janus zijn beeldt op het vuurtorenplein…je omhelst elkaar en je blijft geloven in hoop de liefde en het geluk…al kom je tot de ontdekking dat het leven een broos karakter bezit….geniet van elke dag…carpe diem…
En dan was er ook nog een Nico Hermans. http://static.dyp.im/kOYTNLi4t4/2332538aa98aaacca347b0493923d006.jpg
Ten eerste even melden, dat ik elke dag wel Even Naar Blog Noorwijk kijk, als oud noordwijker, of blijf je Noortukker/
De ijscoman Herman bij de af/oprit na strand, wat klaas zegt. kregen we vaak.. een ijsje als we van strand afkwamen,
Toen verkocht het strandpaveljoen Meeuwenoord nog geen Ola. ijs(vijftiger jaren)
Mijn vader zei altyd welja eet mijn winst maar op!. en de hond teddy wasook gek op ijs.
Ik geniet van de plaatjes en vroegerrrrrrrrrrr.
Intussen heb ik uitgevonden hoe het nou zit met de Eerste Noordwijksche Ysfabriek! Een vergissing mijnerzijds was namelijk dat ik aangaf dat die fabriek van een zekere Ammeraal was. Dat was mij namelijk ook maar verteld. De zaak ligt echter anders. De E.N.Y. was eigendom van Van R(h)ijn en was gevestigd in de Schafferstraat meteen naast aannemer Van Duin. Een heel goede vriend van mij die het kan weten vertelde me vanmiddag hoe Van R(h)ijn met een transportfiets (dus met een grote mand voorop) die staven wegbracht. Ze kostten een kwartje per staaf, en als het ’s zomers erg warm was dan liet hij een heel spoor achter van het smeltwater. Hij nam er zes tegelijk mee. De staven waren gewikkeld in jute zakken voor een beetje isolatie, maar voornamelijk om er houvast aan te hebben. Kun je nagaan, dat was minstens een gewicht van 100 kilo!… Met dank aan Ruud van der Loo voor de uitleg.
Mooi! Dank
Ik ben op zoek naar foto van ome Louis Hermans, hij had een ijscokar op de boulevard toen ik klein was, dus vanaf ongeveer 1952. De mensen op de foto’s zijn denk ik van voor zijn tijd. De mijnheer met het witte haar is hem zeker niet. Hij was, zoals alle Hermansen, lang en slank.