Gerardus Jacobus (Gerrit) Ammeraal – in de Noordwijkse volksmond ‘Gerrit Botje’ (1893-1968) – kwamen we eerder tegen als ijsverkoper op de Noordboulevard. Op de genealogie-site van Hans Montanus staat hij te boek als winkelier, koffiehuishouder en ijscoman. Gerrit Ammeraal zou ook eigenaar en oprichter zijn geweest van de Eerste Noordwijksche IJsfabriek, maar in die hoedanigheid kan ik hem nergens terugvinden. Volgens de krantenleggers van het Regionaal Archief Leiden en Omstreken had Gerrit aanvankelijk een handel in boter, kaas en eieren, maar die handel ging begin Jaren dertig failliet.
Zijn ‘comeback’ beleefde hij als ijscoventer, want in mei 1931 kreeg hij van de gemeente Noordwijk een vergunning voor ‘het venten met ijsco’. Hij zou ook een vergunning hebben gekregen voor het uitbaten van een koffiehuis op het sportpark, maar welk sportpark dat dan wel was, stond er niet bij. In ieder geval was hij uitbater van het koffiehuis bij het oude bus- en tramstation aan het Picképlein, dat zagen we ook al eerder. Én hij werd nog later Noordwijks agent voor het Leids Dagblad, ook dat deed hij er nog bij.
Het zal hem met dit alles waarschijnlijk wel beter zijn gegaan. Maar die relatie met de IJsfabriek blijft wazig. Ik kom alleen maar een bericht tegen van de oprichting van een dergelijke ‘coöperatieve’ ijsfabriek door de lokale Vereeniging van varkensslagers (rundvlees-slagers mochten blijkbaar niet meedoen). Maar of die ijsfabriek ook daadwerkelijk van de grond is gekomen en wie die fabriek bestierde: allemaal onduidelijk. Ik houd me zeer aanbevolen voor meer informatie dienaangaand.



volgens de overlevering had l.duindam een ijsfabrik…bijnaam leen tiel was in julianastraat hoek ruiterstraat..nu staan er oude motors van leon k….
Grootvader Piet van Schie nam ijsstaven af bij Gerrit Botje, Zoutmanstraat dacht ik. Deze in jute stof gewikkelde staven ijs werden in de kelder in pekeltonnen geplaatst om flessen drank te kunnen koelen. Ook werden ze gebruikt in de sorbetiére om ijs te kunnen draaien. Eerst vanille, dan aardbei, daarna chocolade. Kon dan in een en dezelfde bowl gedraaid worden zonder tussendoor te reinigen.Bleef de bowl lekker ijskoud. Daarna kwam een electrisch vriezende sorbetiére. De oude sorbetiére heeft eind ’69 in Hoofdstraat nog gestaan. Weet niet meer bij wie. Iets aangepast, als slechtweerrecreatie. Kartonnetje erin, laten draaien, knijpflessen verf er op gieten, inlijsten en je had een soort psychedelisch olieverfkunstwerk. Van uitgeslingerd verf. Zat ook iemand sieraden van hoefnagels te knutselen en lederen armbandjes te maken. Héél hip toen!