Het promenadegedeelte van de Noordboulevard was in de eerste jaren na de oorlog nog echt een promenade: een klein stukje stoep voor de terrassen, een smalle rijweg voor het verkeer en de rest alleen maar voor voetgangers. Die ‘rest’ was zo breed dat er met gemak ook nog eens een Duitse omnibus dwars op geparkeerd kon worden, waarvan je nu alleen maar de ‘Hinterbacke’ ziet. Met zo’n zee van ruimte had je geen zee meer nodig.
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
Vraagje. Hoe heette het huis op deze foto ook alweer. Toch niet Villa Thijsen ? http://static.dyp.im/jzJrHILL8M/ccd9732a948b47d986739dccaf826864.jpg
treffend punt van de boulevard een uitloop nergens heen en weer ergens thuis komen.
je hoort nog ergens een orgel en droomt dat je haar hoort fluisteren in het maanlicht en dat de deuren van de kapel verlicht en open staan.
je snoepte van de verboden vruchten en de vruchten smaakte beter dan ze ooit hadden gedaan en de rozen bloeiden op.
vertel de rozen en het orgel dat ze eeuwig blijven spelen en de stilte het dragende element is in het maanlicht.
een vuurtoren op het einder van een hoog duin een contour die accentueerde na de toeristen hoos.
vreemde elementen brachten andere tijden mee… ze kwamen en zo vertrokken ze weer.
en sinds die nacht zijn ze weer bij elkaar.
architecten komen en architecten gaan weer en eindeloze stroom sigaretten en kranten en je kan niemand en in rechte lijn wordt je oud …je vriendinnen en vrienden van uit de tenten van toen zijn net zo oud ..en je geeft je oude gerimpelde hand aan die andere gerimpelde hand waar je altijd van hield en je wandelde de ruimte in van de leegte van het strand…de haven lichten branden en casa mare en neerlandia de spits met de zeeleeuw …deden mee….