En dan heb je alles gehad na vijfeneenhalfduizend blogs en dan denk je dat er wel niet nog meer moois over Noordwijk te tonen of te schrijven valt. En dan kom je deze tekening tegen (potlood en krijt) van Jan Toorop: “Liggende vrouw in de duinen bij Noordwijk”, geschilderd in 1902 (nu in de collectie van het Rijksmuseum Amsterdam).
Met alle respect voor alle beeldende kunstenaars die ooit delen van Noordwijk op papier of doek hebben vastgelegd, maar dit is het allermooiste wat ík in dier voege heb gezien. Prachtige, lichte kleuren, een schitterende pose van de liggende vrouw en op de achtergrond de Villa Seehorst en de toren van de Oude Kapel (met daar tussenin het dak van Hotel Café Restaurant Van Ruiten) en alles volmaakte rust.
Het was niet gek dat Jan Toorop (1858-1928) ook in Noordwijk schilderde of tekende: hij verbleef regelmatig in het naburige Katwijk (wóónde er zelfs een tijdje) en hij was bevriend met Albert Verwey die hij regelmatig in Noordwijk kwam opzoeken. Henriëtte Roland Holst bracht als aankomend dichteres ooit een bezoek aan Toorop in zijn Katwijkse atelier, overigens dik gechaperonneerd door haar moeder, want stel je voor.
Toorop tekende ook in 1902 enkele doorgroefde Noordwijkse vissersmankoppen en ik heb nog ergens een ets van hem van de Oude Kerk in Noordwijk-Binnen. Maar mooier dan deze tekening heb ik ze nooit eerder gezien.

