het stond daar verloren in een aan gespoten kluit klei wat eens zand was geweest.
een geperforeerd bord bord verwijzend waar het was geweest.
door innerlijk twisten en drang naar voltooide tijden was de materie waar men eens recreëerde en nog snoder plannen smeedden om een duizend en een nacht te bouwen.
wat bleef waren afgebroken stukken materie opgedroogd in de krakslee van de tijd.
door nog onopgehelderde futuristische mogelijkheden is deze situatie ontstaan die niet in het schema is voorzien.
op eens is de locatie en omgeving verdwenen zoals je de knop omdraait bij het licht.
aan of uit met een gyrocopter in de lucht en een amfibie zonder brandstof.
de badman met de scheep toeter blies het uit de tennis velden droogde op en de zee overspoelde of trok zich terug.
kolonie vleermuizen namen bezit van grotten en spelonken waar eens de boos doeners zaten die elkaar de privileges reikte.
in hun regel paleizen en grote logies gebouwen.
het aforisme van voor uit gang werd ondergang in het larmoyante en troosteloosheid van dol gedraaide knoppen die regelaars omarmde als grote kraak vissen met octopus armen.
hier en daar op de verdroogde akkers lagen buddyseats en een tank van union boomerang brommer.
small faces speelden op een afgebladderd bordes vol met guirlandes hout snijwerk e to d ,een groep mots ging in hun mosquito,s over de verschroeide aarde.
ergens flikkerde een neon licht nog aan en uit met vol en leeg en de tropen wind nam bezit van het stuifzand dat opdroogde en scheurde in de multi color ondergang van de avondzon.
lang en eenzaam is de weg verdwaasd met vage contouren die lijken op fata morgana,s in de droogte van het avondland.
strandleven en badcultuur waren opgegaan in de race naar commercie waar t vvv en de speeltjes van weleer zich in ten onder gingen.
tot dat in de spelonken van de krochten van de geest het niets van het niets ontstond.
ergens stond op het einde van deze weg een flits van een licht.
daar onder stond een bord u nadert itchycoopark de weg op risico betreden …terug is geen optie,…
daar verdeelde men onder te veel de laatste restanten…men rijpte chili concarne onder hoge druk ketels bij gebrek van micro golf straling…men stookte de ketels met restanten van bankstellen en tuinhuisjes,die men uit de opgedroogde rivier viste,…men pakte links en rechts kippen die rond fladderde en roosterde die op stalen platen van auto wrakken in de bloed heten zonnen stralen,…
langzaam en de voortschrijdende tijd begon men zich in de basics te aarden….zoals voor dien werd het nooit meer…met de oude generatie verdween de gedachten daar over,….
pakketten vakantie folders vlogen in de wind door de lucht,…men gebruikte het papier voor
aanmaak vuur,….
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
het stond daar verloren in een aan gespoten kluit klei wat eens zand was geweest.
een geperforeerd bord bord verwijzend waar het was geweest.
door innerlijk twisten en drang naar voltooide tijden was de materie waar men eens recreëerde en nog snoder plannen smeedden om een duizend en een nacht te bouwen.
wat bleef waren afgebroken stukken materie opgedroogd in de krakslee van de tijd.
door nog onopgehelderde futuristische mogelijkheden is deze situatie ontstaan die niet in het schema is voorzien.
op eens is de locatie en omgeving verdwenen zoals je de knop omdraait bij het licht.
aan of uit met een gyrocopter in de lucht en een amfibie zonder brandstof.
de badman met de scheep toeter blies het uit de tennis velden droogde op en de zee overspoelde of trok zich terug.
kolonie vleermuizen namen bezit van grotten en spelonken waar eens de boos doeners zaten die elkaar de privileges reikte.
in hun regel paleizen en grote logies gebouwen.
het aforisme van voor uit gang werd ondergang in het larmoyante en troosteloosheid van dol gedraaide knoppen die regelaars omarmde als grote kraak vissen met octopus armen.
hier en daar op de verdroogde akkers lagen buddyseats en een tank van union boomerang brommer.
small faces speelden op een afgebladderd bordes vol met guirlandes hout snijwerk e to d ,een groep mots ging in hun mosquito,s over de verschroeide aarde.
ergens flikkerde een neon licht nog aan en uit met vol en leeg en de tropen wind nam bezit van het stuifzand dat opdroogde en scheurde in de multi color ondergang van de avondzon.
lang en eenzaam is de weg verdwaasd met vage contouren die lijken op fata morgana,s in de droogte van het avondland.
strandleven en badcultuur waren opgegaan in de race naar commercie waar t vvv en de speeltjes van weleer zich in ten onder gingen.
tot dat in de spelonken van de krochten van de geest het niets van het niets ontstond.
ergens stond op het einde van deze weg een flits van een licht.
daar onder stond een bord u nadert itchycoopark de weg op risico betreden …terug is geen optie,…
daar verdeelde men onder te veel de laatste restanten…men rijpte chili concarne onder hoge druk ketels bij gebrek van micro golf straling…men stookte de ketels met restanten van bankstellen en tuinhuisjes,die men uit de opgedroogde rivier viste,…men pakte links en rechts kippen die rond fladderde en roosterde die op stalen platen van auto wrakken in de bloed heten zonnen stralen,…
langzaam en de voortschrijdende tijd begon men zich in de basics te aarden….zoals voor dien werd het nooit meer…met de oude generatie verdween de gedachten daar over,….
pakketten vakantie folders vlogen in de wind door de lucht,…men gebruikte het papier voor
aanmaak vuur,….
http://www.bollenstreekomroep.nl/nieuws/26447
ALS OP KATTUK…DE PARKING ONDER DE REEP KLAAR IS…IS NOORDWIJK KLAAR …SERENE RUST….OP VERLATEN STRAND EN BOULEVARD,…