Zo komt geschiedenis aan haar einde: zij verdwijnt in het zwarte gat van de nacht. Het is een foto van het tramstation van Noordwijk aan Zee, genomen op de avond van 7 oktober 1960 toen de Blauwe Tram zijn laatste sporen trok door de beide Noordwijken.
Dit blog hangt niet aan elkaar van de melancholera, maar bij deze foto moet ik toch ff slikken. Dick heeft ‘m op “Je bent een Noortukker” geplaatst. Ik was 8 jaar toen en deze tram moet toen ook aan ons huis voorbij gereden zijn. Maar ik heb er geen weet meer van, lag al in bed en liet de geschiedenis slapend aan mij voorbij glijden.
Dick plaatste nog een soortgelijke foto, even aangrijpend. Het zou een scene kunnen zijn uit een heuse film noir. De man rechts zou Humphrey Bogart kunnen zijn, vermomd als Philip Marlowe.
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
net als vandaag zijn toen de laatste lichten schenen in tram de onweer buien dichtbij en zijn er weer diep trieste dagen omdat om redenen waar men part nog deel aan hebt er vlieg catastrofes zijn die er diep in de ziel insnijden.
overal kom je bekenden tegen die bekenden hebben die zijn getroffen.
de man met de hoed bij de tramhalte in het avond schemer een vreemde zeker die in deze tijd van Eddie Constantin de raadsels laat oplopen.
de tram vertrok zonder een spoor van emoties en geschiedenis achter te laten al lag het emplacement nog jaren in desolate toestand er bij.
tropisch warm zijn de dagen dat de vlaggen halfstok hangen.
veel schelpen in de branding en baders die de stranden vullen.
zwoele winden teisteren de grent en het bier vloeit als een rivier de zee in.
aan de onderkant draait de kermis nog niet en grentpop is nog ver weg.
de pizzaman gaat op tijd open en de chinees zet het terras klaar.
de neon reclame met broodjes uit de orient lachen je toe.
het licht staat op rood de camera’s volgen het gebeuren.
de prenten liggen klaar en gratis thuis.
een makkelijke zaterdag met je kleinkind aan het strand en de tram vertrekt zo en je ziet je aan je arm van je moeder de grent oplopen voor een nieuwe broek bij c en a in leiden en je hebt er geen zin in omdat je met je zaklantaarn en je vriendjes de bunkers en kazematten onveilig moet maken.
de tram wacht op niemand misschien gaat hij wel naar de hemel en slaat de zeis en het eeuwige je over en is het een crime om eeuwig te zitten aan de onderkant van het duin met zicht op zee in een bloedhete hitte waar ze in braziel op de stranden ipanima en copacabana jaloers op zijn.
de tafels zijn gedekt en de verleiding van de schoonheden trekken voorbij en je knijpt je in je arm in de verte zie je de small faces hoog op het platte dak van hotel noordzee en trekken zwoele geluiden van itchycoopark over de rieten manden en houten badhokken….geen commercie de basics in de materie en je blaast je geest op in boule 7.
its all zo beautifull zong steve marriott net voordat hij op ging in sigaretten rook in de nok van zijn huis.
we touch the sky …ik vertel je waarom….itchycoopark misschien de mooiste uit de tijd dat
de mensen een vreemde route afliepen daarna en zich vastliepen .
het zal het lot en de tram bestemming moeten zijn een parkeer controleur loopt over de catwalk en een transistor radio begint met het drama dat zich voltrok ….het individu grijpt om zich heen maakt er deel van uit en heeft er geen invloed op….een duitse gast met een koelbox en twee klapstoeltjes passeert me en in de verte blaast grote jo op zijn scheepstoeter…t lijkt op de fluit van de tram…..is t all in the game,..