Hotel-Pension Noordzee dateert van het begin van de 20e eeuw. De typerende achthoekige aanbouw van 1909. Alleen die laatste is overgebleven van wat ooit één van de eerste grote hotels was aan de Noordwijkse boulevard. Ontworpen door de Leidse architect Henk Jesse in opdracht van de familie Van Beelen, die tijdig besloten had om van de visserij over te stappen op de horeca. Ik weet niet of er ooit een gastenboek is bewaard gebleven van Hotel Noordzee. In ieder geval was Sigmund Freud in de zomer van 1910 gast in het hotel gedurende een aantal weken. Het is in principe een mooi ding: de geschiedenis van zo’n gebouw niet vertellen aan de hand van de architect, de opdrachtgever of het aantal verwerkte bakstenen. De geschiedenis van zo’n gebouw gaat pas echt leven met de bewoners ervan: de Van Beelens, maar vooral de grote schare gasten die zich hier ooit laafde aan zon en zee en strand.
Ikzelf ben er één keer te gast geweest. In de nieuwbouw, waar de sporen van Freud toen al waren uitgewist. Een cursus van 3 dagen. Goedkoop arrangementje: de twee diners die wij er mochten nuttigen behelsden beiden een arrangement van rijst en doperwten en goulash. Maar ik had een kamer aan de voorkant en keek met groot genoegen al om half zeven ’s morgens uit over zee en strand. Dat weer wel.
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
het opmerkelijkste wat noordzee betreft is dat het er nog staat zoals het op deze locatie sinds heugenis staat.
het had in begin zeventig in de plannen naar vernieuwing na de duitse hoos zijn blauwdruk naar anders overleefd.
men scheen in langere termijn denken de plannen die door dezelfde als de badplaats stichters waren ontwikkeld nog toekomst te zien voor deze werk fabriek die uit de tijd stamde dat personeel nog goedkoop zijn kunsten vertoonde.
en dat de mensen en alle sociale en hiërarchische verhoudingen in het maatschappelijke frame anders en niet anders om belangen waar de oorlog misschien wel een eind aanmaakte en men overging van modernisme naar de consumptie frame en men op marketing wijze de perceptie beleefde en nijenrode en de baak hun kleur over de existentie spoot .
de rest is nostalgie in yuppen groepen en taboes met trendy woorden.
denk 73 zoiets stond de meester kok beke en zijn hulpen bij het arbeids buro.
een brouwer nam het over,later v duin en de rabo schijnt het nu te bezitten.
wat oudere duitsers zitten er s morgens voor het raam te mijmeren over weleer dat het een badplaats met naam en faam was.
het heeft zijn langste tijd gehad dat is zeker,denk dat ze op een of andere manier de toren erin zullen participeren daarom moderne dingen planten.
al moet men er geen grote gedachten bij hebben er is weinig tot stand gekomen en wat daarom heen werd gebouwd zijn de visie van appartementen die geld opleverde.
als je door het gebouw heen loopt dan waar je de geest van vroeger toen het in de zomer maanden booming was.
smal en lang zijn de gangen in deze gangen liggen de granieten drempels en originele tegels van de opening.
de kamers zijn smal en hoog en denk dat ze niet meer aan de behoefte van nu beantwoorden.
het straatje er naast waar mijn jeugd lag is ook veranderd alleen het vissershuisje staat er nog,de garage was in mijn ogen toen een grote ruimte en op de foto valt het tegen.
daar boven woonde het personeel en werden de feesten gehouden met altijd op het eind de badscene,s waar de girl van ipanime zal verbleken.
wat een tijden toen het allemaal hot was en de mustangs langs je ramen schoten en de cowboys en te enthousiaste lichtekooien uit de randstad yippiahee schreeuwden en dagritten naar meiendell en bloemendaal zagen als de ultieme uitdaging van die dagen dat jagermeister en whisky on the rocks werd geproost,
smokestack lightning yardbirds klonk uit de gewelven van de lord nelson onder de poolstar,
een bedwelmde stalknecht zong cry van johhny ray de man was doof en hoorde bij het meubilair van de incrowd en omgeving.
nu wonen er meestal vreemden uit een andere stad en hebben geen benul van weleer,ze kopen boekjes van toendertyd, denk dat zoiets allemaal wordt mee genomen in het lange termijn denken wat faalde in zijn schoonheid van het mislukken en te hoog grijpen.
kijk in mijn gedachte de steeg in uit het dakkapelraam in de avondschemering staat de stalknecht en brengt franky laine ghostriders waar deze croner een talentenjacht won in het lido….tante jo de manegehouder schreeuwt kan het wat rustiger …morgen moeten de knollen omzeven weer paraat….flashbacks in zijn context herinneren de meta filosofie en beschrijft de associaties met de ghost riders en zij ambieerden de hersenschimmen die zij volgde en het leek dat zij deze en gene op een moment kwijt waren of hun geest bezit nam van het materialisme en men dit omarmde als de werkelijkheid van de werkelijkheid,…mister favor …drijf ze op,…yippieaheee,…
Ook ik ben er één keer geweest: noodgedwongen moesten wij een week voor onze bruiloft uitwijken naar een andere locatie, dat werd hotel Noordzee en in het ronde gedeelte hebben wij ons feest gevierd.Ook kamer aan de voorzijde en de volgende ochtend Dorus Langeveld op de Boulevard voorbij zien komen op weg naar het strand, zo’n vertrouwd beeld. Blij dat het ronde gedeelte nu nog bestaat.