hht

Met de komst van de elektrische tram in 1912 moest er natuurlijk ook een bovenleiding gespannen worden en om dat voor elkaar te krijgen verschenen er in Noordwijk langs het hele tramtraject massieve betonnen, maar ook lichtere metalen palen. Nogal ontsierend in het straatbeeld alles bij elkaar, ofschoon er mensen zijn die vinden dat je de technologie gewoon open bloot zichtbaar moet maken. Waarom niet?

Een echt alternatief voor de bovenleiding is nooit gevonden, behalve dan de extra – elektrische – rail die je in metro’s wel tegenkomt. In die situatie betrekt een tram- of metrostel zijn voeding via die extra rail. Maar in een tramnet over straat is dat natuurlijk weer veels te gevaarlijk. Elektrocutie ligt overal op de loer. Een paar jaar geleden zag ik in Bordeaux een nieuwe tram rijden, die gewone bovenleiding gebruikte, maar in het historisch stadscentrum overschakelde op batterijen, die eerder geladen werden via de bovenleiding. Daardoor kon zo’n tram rustig door het oude centrum kuieren, zonder dat er allerhande bovenleidingen en dito trampalen voor nodig waren.

Blijkbaar beviel het allemaal niet zo: inmiddels heeft men een nieuw systeem uitgevonden: “ApS” (Alimimentation par Sol, oftewel: Voeding via de Bodem): om de zoveel meter liggen er platen tussen de rails, die pas onder stroom komen te staan als er een tram overheen rijdt. Dus mocht je er in een onbewaakt ogenblik mee in aanraking komen, dan vliegen er geen 750 volt door je heen en een tram kan er toch op rijden.  Maar dat is anno 2014. Honderd jaar geleden gebeurde dat op de Huis ter Duinstraat in Noordwijk aan Zee nog niet.