Het is een stemmig plaatje, waarin tegelijk ook de verschuiving valt waar te nemen van de ene naar de andere periode: de badkoetsen staan er nog wel, maar worden in hun existentie bedreigd door oprukkend contingent strandstoelen: badgasten worden straks niet meer in de zee gereden voor een verkwikkend bad, maar zullen zich moeten behelpen bij het verkleden en zelf richting de zee moeten gaan lopen.
Blog5485: Strandleven


strand en zee bleven geassocieerd met het bad en strandleven in de beleving van de badgasten en dagjes mensen.
tot rond de val van de berlijnse muur was dat in het model van noordwijk nog steeds zo.
daarna begon de aftakeling en desinteresse in het model en alles wat ermee van doen had.
de invasie van voormalige oost duitsers was van korte duur en hadden de koopkracht en de bad beleving en strand historie van de west duitsers niet.
deze gingen uit chauvinisme en billiger naar de oostzee kust toe.
toen daarna zag je publiek wat op dorp nooit geweest was en rond het millennium kreeg je de opkomst van het trendy milieu waar het strand nu in zijn setting op draait.
door het blijven inpompen van een lobby groep in de lijn van verwachtingen en doelstelling bij de bestuur- beslissingen heeft men zich nu gevestigd op het kleinste deel van de markt om hun zelf gevormde zelfbeeld te verwezenlijken.
wat over bleef is het zelf bewust gecreëerde vacuüm van lege plekken om concurrerende invloeden ver weg te houden.
de zelf ontstane crisis in het milieu van kapitaal krachtige werd als als opvullend argument gebruikt.
de boulevard is uit de race het strand is een funpark waar alleen de extreemtijd van de grandeur en exclusiviteit telt.
onderscheiding van een exclusieve groep die zich afzet tegen de te grote groep van lage inkomens.
die op de been worden gehouden door subsidies om de zelf protectie te concretiseren.
met het bad en strandleven en de beleving van weleer heeft het niets meer van doen er heerst nu korte termijn denken en de gelukstijd voor de gene die zich zo vormde en zich deze façade kunnen permitteren.
in fact zijn er allerlei bijkomstige elementen bijgevoegd om het zo te laten lopen zoals het gelopen is .
de euro en ver weg reizen en de verhoogde levens en verwachting– patronen speelde ook een rol met de hogere publiek eisen die ontstaan zijn in de evolutie van consumptie patroon
en het zich bewust worden van het individu van om zich te projecteren en kopiëren naar rijkere milieus in zijn gezicht veld.
samen vattend het verleden is voorbij en gelden nu andere aannames die tot voor kort niet in beeldt waren het strandleven is geprofessionaliseerd en vooral commercieel geworden voor rijk fun publiek ,uiteindelijk zit je op strand maar is de beleving een netwerk uiting geworden…die ver weg staat van de oorsprong en alles van doen heeft met vervreemding en eind cultuur,…
Wat Thinker zegt :-). Het strandleven in Noordwijk is (weer) voor de rijken. Absurd dure strandtenten, die niks meer ‘met het strand hebben’ en waar je -bij wijze van spreken- niet binnen mag met zand aan je voeten. De enige positieve uitzondering nog J. van Roon. Op het strand moet je wel haast in de buidel tasten en een windscherm en/of ligstoel huren. Niet voor mij, ik houd het simpel.
het wordt door iedere calculerende bezoeker geconstateerd en de systematiek van het afgesproken en bestuurde mechanisme stoel op de gedachte exclusiviteit en kwaliteit voor een selecte uit gelezen groep die door de steeds meer opgelegde stichting- kosten in deze vorm zijn perfecte ultimiteit wordt verkregen.
waar de benoemde enkele kleinschalige met hun prijsfactor imperatief volgen.
het in elkaar gepaste schema om in een lange termijn flow zover te komen is een marketing constructie van de school van de tachtiger jaren.
die uit hun wereld vandaan de wereld aanschouwen zonder spijkerbroeken en low budget publiek.
wat ze als losers beschouwen omdat hun omhoog kijken gedoceerd zijn.
next is een uiting van het vertoonde van een glamour en glitter live style voor trendy carrière denkers die hun terrassen en gebied in bezit nemen.
het middel is naar een doel verschoven wat als modernisme wordt gebracht.
men organiseert zeetje houden om een hand te reiken aan de binding voor degene naar nostalgie.
camouflage als dekmantel met een subtiel doordacht blue Ocean model dat werkt met raderen die in elkaar passen in hiërarchie die alleen de blazers kunnen bedenken.
uiteindelijk wat blew ook al omschrijft is men zover weer gekomen als men begon,wie zei de tijd in een ander decor herhaald zich,zullen we moeten gelijk geven.
het strand is nog niet terug veroverd het is verloren in het breedte spel.