hollander

Het was niet meer dan een laaggelegen parkeerterrein dat de boulevard scheidde van het strand en de zee. Van verhoging der zeespiegelen had men nog niet gehoord, het was wel zeker genoeg dat het water nooit de boulevard zou bereiken.  Dat was in 1945.

Nu kun je iets hebben tegen parkeerplaatsen in het algemeen en tegen parkeerterreinen in de zeereep in het bijzonder. Maar wat er tegenwoordig ligt, blijft een verzoeking voor het oog en de rede: een veel te hoge berg zand, waar je vanaf de boulevard niet meer overheen kan kunt kijken. Een wanproduct van waterstaatingenieurs die niets te doen hebben gehad en van de straat gehouden moesten worden met nieuwe projecten. Feestcommissie-zoekt-feest! En intussen zeuren vele Noordwijkers eindeloos over een paar windmolens in zee, maar ze tekenen nauwelijks protest aan tegen die Veels Te Hoge Hoop Zand van het Hoge Heemraadschap.

Als ik een polletieke partij zou beginnen in Noordwijk (quod non, weest gerust), zou dat een one-issue-partij zijn: wegbanjeren al dat zand en weer zorgen voor een vrij uitzicht vanaf de boulevard naar de wereldzeeën.

Gisterenavond parkeerde ik de auto in het Gat van Oranje naast het Gat van Palace en ik keek alleen maar tegen die afzichtelijke dijk aan. Wat is dit voor een badplaats? Dacht ik nog.