Blog5346: Pension Corrie

huize corrie allang leeg en daarvoor niet meer in de race het is nostalgie toen de trambaan er nog voor lag en duitsers er tussen in parkeerden en over de transistor uit het koffiehuis de zestiger hoorde in zijn frame.
quando,quando,quando,tony renis en bobby solo la crima solu,..toen geluk nog gewoon was en de tijd in zijn eigen vorm zich vertoonde.
toen je de grent afliep en uit de krochten van t zeepaardje paul anka i love yuo baby in getemde versie.
als ik wandel aan de zeekant en ik wandel door de duinen.
je wandelt door de uitgang van de tijd.
je hoort die hik in de stem de romantica die men niet meer bezit.
de tijd is verloren gegaan in de zoetsappigheid naar verzuring van het geheel.
van puppy love tot rocky was een stap.
of zagen we het verkeerd.
brenda lee zei al sorry en dat was de kern sorry als men niet zonder veranderingen kan leven.
melancholie de terpentine uit de nostalgie die verdampt.
alles schijnt blind te zijn.
en dan om de uitdaging breekt men af en bouwt weer iets anders.
soms komt het nieuwe nooit vast te zitten in de frame van de tijd.
en wil men er af voor het gewend is.
t is net als met de ogen van nikita die werden flets en de schoonheid van de jeugd verdwijnt in het krakslee van de materie.
de vergissing die nooit vatbaar bleek.
de optimisten en opportunisten die er naast zaten.
realiteit is een fantasie die geleefd wordt.
de winnaars die zichzelf gelijk geven.
op een graf aan het dompad stond zal je nooit vergeten.
legde de steentjes recht gaf de afgestorven meidoorn nog wat water voor de christelijke vorm de letters op de steen waren verder onduidelijk.
denk dat er nooit iemand langs is gekomen.
huize corrie wordt een zoveelste lege plek.
rikkie deed t gisteren met drie ronde missen we moeten evolueren ook daar toe.
zal rikkie al thuis zijn.
de zon schijnt always the sun,pak me fiets op naar de pier always de pier….waarom hebben wij geen pier,…