Het beeld is van fotojournalist Louis van Paridon en het is genomen in 1963 bij wedstrijden op de trapautootjesbaan “Flying Arrow” aan het Wantveld in Noordwijk aan Zee. Niet alleen moest men zo hard mogelijk met een trapautootje over de baan sturen, maar in dit geval moest er ook nog gelaveerd worden over twee planken én moest de ring ‘gestoken’ worden, die daar ergens in het vooruitzicht hing.
Blog5261: Trapautootjesbaan


een groot spektakel dat zijn oorsprong vind in een tijd dat de inwoners nog met het verblijf toerisme bezig waren.
een periode van anders denken in een setting die van ergens terug komen versloeg.
een onderdeel dat groter had moeten worden en het niet haalde omdat het geen pretpark of blackpool wilde worden en inzetten op iets anders.
de wereld die zijn andere gezicht ging laten zien omdat men vind dat het verleden altijd niet goed is gegaan en daarom vormen aan neemt die alleen in de tijd schijnen te passen die de voorbije tijd en zijn setting niet meer kan verenigingen in de generatie die ouder is.
het liep vast in de materie en er gebeurde niets meer dan het moment van het korte denken.
.men begreep zich zelf niet en zijn indeling van zijn omgeving vond men een onbegrijpelijke stap die men wat bij zich paste de veranderde vormen oversloeg en zich anders deed voordoen dan waar men authentiek mee was begonnen.
men legde de lat voor zich zelf op een hoogte door zich te willen meten en te vergeten we ze waren waar ze vandaan kwamen en zich wilden aanpassen die ze niet waren en toch de zelfde aannames voor zich claimde.
alles was te gewoon voor ze en de dankbaarheid is een verwenning proces we zijn beter gewend.
de tijd de materie de klakkeiloosheid en het vergeten en hoger grijpen dan de normaliteit aan kan.
het ontgroeien en de evolutie in de maat van de werkelijke eruditie.
de ontkenning en de van zich verwerpen van de erkenning en identificatie van toen tante hannie zwaaide voor de buis.
het nooit verkondigen dat ontwikkeling en voortgang niet stilstaan en toch ook weer niet afdwingbaar en voorspelbaar zijn en beheersbaar.
alle de vergeten namen die hun best deden en de materie niet konden vastpakken en het moesten los laten omdat de andere classificatie het niet begreep ze zullen het nooit begrijpen .
het appelleren aan de ingeplante gewoontes die sterker zijn als het algemene inzicht.
dansen voor het geliefde het bier dat stroomde onder de juke box.
brenda lee en de popcorn machine.
het denken dat het altijd zo zal blijven voort duren.
de hersenschimmen en de niet ontdekte wijsheid.
het bloemencorso zonder bloemen de grentpop met de verkeerde geluiden.
de oppositie en polemiek de uitgewiste polarisatie het populair willen wezen.
het vacuüm wat uiteen rafelde in de zijn krakslee van een korselige binding die verkruimelde in de beterweters .
de grootheid en het alledaagse die zich voordeed als het perspectief de knoppen waren versleten en men draaide het dol.
het is een lange dag en een lange nacht de werkelijkheid openbaart zich na de voltooiing van het mimiek van het perspectief.
de patronen zijn overgegaan in het macramé van de werkelijke organisatie en natuurlijke orde…de chaos …
het verhaal …het onverklaarbare….de wetenschap van het bezitten…
Iets minder filosofisch: De tent werd gerund door de familie Ohlenschlager