Het is nog een plaatje van de Zeestraat van vóó’r 1912, vóór de electrificatie van het tramspoor. Toen – in 1912 – kwam het spoor aan de andere kant van de straat te ligfgen en de boom links sneuvelde voor een betonnen paal, die de bedrading moest dragen. Voor de rest bleef allaes lang hetzelfde. Van de huizen rechts staan er wellicht nog een paar. De witte muur links werd later geel en afgebroken toen ik nog een kind was en er vlakbij woonde.
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
Dit is richting zee toch ?
Nee, dit is richting binnen. Links nog een stukje muur vand e boerderij van Bank Plas (naast Bertram)
Lag de rails toen aan de andere kant van de straat ?
De zeestraat van Noorwegen behoort tot het hart van de stad. Ook al lijkt ze soms wel redelijk saai op foto’s , saai was zij zeker niet. Het ruisen van een stad laat zich moeilijk zien in foto’s. Een stad ruist niet als er een kermis of circus is of een drukke meubelbloulevard, nee, dat is meer schreeuwen dan. Het lekkerste is wat mij betreft als een straat ruist, Je ziet niet dat er echt veel gebeurt maar er hangt een gezonde spanning. Je voelt dat er elk moment is staat te gebeuren. Soms gebeurt het ook daadwerkelijk maar meestal gebeurt er niets.
Zo ook in de Zeestraat.
Vroeger had je schelmen en schavuiten, vraag me niet waar ze gebleven zijn, het waren lieden die voor reuring zorgden.
(slaapje) ………
Precies op dit punt, ok hoor ik ze aankomnen, rond, alleen maar een soort van prikkeling……..de kleur van een verhaal. De straat is goed zoals hij is.
…….
Er hangt nu links op de dwarse muur een oorkonde, niet zo maar eentje maar een schreeuwerig en koninklijk verhaal. Ik loop dichter naar de muur om te kunnen leen wat er onder de oorkonde stat. Ervoor staat al een groep jongens, plaatsvervangende hoofdpersonen.
Best onderdanen!
Bij deze deel ik u mede dat ik er schoon genoeg van heb, Ik ben al 30 jaar burgervader geweest en nu heb ik er schoon genoeg van.
…………
(plotseling gaan mijn gedachten naar simon korving, hij had precies ook van dit soort verhalen. Zowel frans als ik vonden ze leuk, frans zelfs behoorlijk lyrisch, die zat gewoon in frsnkrijk ls hij /////Simon las. leuk die streepjes , ze maken simon tot mijn broer)
……………..
Ik wil er uit!. Sterker nog: ik gá eruit.
Op nummer zeven hebben ze het raampje open laten slaan ,
zo kon ik fijn ontflippen..
Ontflippen, fluisterde Simon, dat zei ik ook altijd. Maar het is fout.
en met het foute was hij heel zijn verhaal kwijt.
Een oplossinkje
Li-st haalde me naar dit blog.
Ik had werkelijk niets met die flauwekul met ratings, totdat ik daar een naam zag staan die ik niet kende maar van wie ik wel heel veel aandacht kreeg. En zo kwam ik een Noordwijk, een plaatsje dat me verder niet veel zei, behalve dan de associaties van haar naam maar ik was verkocht en bleef er komen, alleen maar even kijken naar de rust van het beeld. Er zou eigenlijk helemaal geen tekst onder moeten, prima, zoals ze is. Ik ben blij dat ik daar lekker niet over ga maar mijn gedachten zeggen weer genoeg.
Toen was ik een keertje bij mijn moeder en reden we samen naar noordwijk, even de boulevard langs, de zee zien. Niet dat mijn moeder er wat mee had maar ik wilde haar graag zelf altijd even zien, we reden dan verschillende keren langs de boulevard en dat dat vreemde buurtje, achter de boulevard. De stille noordwijk villa’s , de bouw zoals de bergense huizen , hier alleen dan veel groter. Het vriendje vn mijn vader had er een huis: Dreesman
Aan de andere kant van Noordwijk had je vlak achter de eerste duinrij hele grote villa’s staan. echt hele grote maar het buurtje had geen sjeu, geen swing, er woonde een ander vrindje van mijn vaders: Heiniken., onge twijfelt een tweede stulpte. Maa behulp die wij vroeger hadden, juffrouw Toos werkte ook daar of het was bij de Slegte, die woonde daar ook.
wonderlijke associaties, je wordt bedankt!
Mijn moeder was er ook niet echt eentje van handen uit de mouwen en in de armen in de groene zeep, een lekker sopje maken om de gang te dweilen. Mijn moeder had een hulp voor dag en nacht, Waar die hulp geslapen moet hebben was mij een raadsel, mijn vader heeft er ooit nog eens zo’n meisje gered, ze was flauw gevallen in het bad, waar haar borst had moeten zitten zat een plummer, zo’n ding om de gootsteen te ontstoppen.
In ieder geval, toen ik erbij kwam was het uit met de pret en had ze geen meisjes meer voor dag en nacht die flirtten met de soldaten op de van alkemadelaan, nee ze had nu een potige juffrouw toos, die met haar moeder en zus woonde aan de Newtonlaan, vlakbij het eerste adres van mijn ouders in den haag,
@Elly Opdenheuvel: Heb ik jou vroeger niet gekend, van een ander blog en een andere naam ?