Amerika was ver van ons bed, laat staan de Amerikaanse President, die we op enig moment op de televisie konden bekijken, maar daarmee was alles wel gezegd. Ik heb nog eens met mijn hoofd tussen de spijlen van het hek rond het Witte Huis in Washington staan staren naar enigerlei beweging achter de ramen, maar de “Leader of the Free World” liet zich niet zien.
Achtereenvolgende Amerikaanse presidenten zaten misschien al die tijd wel te wachten op een geluid uit Noordwijk, maar ze werden daar achter de hekken van het Witte Huis simpelweg afgeschermd, zelfs voor een Noordwijks jongetje dat zichzelf klem had gezet tussen de spijlen.
Obama was het zat en dacht: als Mozes niet naar de berg komt, dan komt de berg wel naar Mozes. Hij komt!

