Blog4746: Das Dünenhaus

De Duitse dichter Stefan George (1868 — 1933) was een eigenzinnig Duits dichter. Zijn eigenzinnigheid kwam onder meer tot uiting in zijn dichtvormen, die gespeend waren van iedere vorm van interpunctie en van het Duitse hoofdlettergebruik trok hij zich consequent nooit iets aan (alleen het eerste woord van een nieuwe regel kreeg een hoofdletter). Kort voor zijn dood poogde Nazi Göring hem te verleiden tot een soort van Dichter des Vaderlands, een eer die hij pertinent afwees (waarschijnlijk hattie ook een hekel aan de NSDAP).

George maakte deel uit van een bredere Europese literatuurscene. Tot die scene behoorde zeker Albert Verwey, met wie hij aan het eind van de 19^e eeuw bevriend raakte. George kwam vaak naar Noordwijk en logeerde dan bij de Verwey’s in de onvolprezen “Villa Nova”. Wie meer wil weten over de relatie tussen Verwey en George, moet maar een eerder blog aanklikken.

Wat ik kwijt wil, is een gedicht van George – opgedragen aan Albert en Kitty Verwey – waarin tussen alle gebrek aan interpunctie door nog veel valt te ontdekken van dat “Dünenhaus” Villa Nova en van de Hollandse velden eromheen.

 Dünenhaus

An  Albert  und  Kitty  Verwey

Ist  ein  dach  noch  das  so  tiefen  friedens

Freien  stolzes  neben  solcher  fülle  –

Düster-mütigen  starren  gast

Lud  und  hielt  und  fern  oft  winkte?

Wo  ihr  gern  erforscht  wann  meine  seele

Euch  umarmt  •  wann  ihr  sie  ewig  fliehel

Sinnend  wenn  die  schatten  weich

Abends  über  Holland  sinken..

Milde  reden  schmeicheln  in  den  binsen

Zu  der  wellen  schlag  •  doch  starke  stimmen

Lauern  immer  •  wenn  ihr  ton

Rauscht  im  frischen  meereswinde

Schont  Er  keine  trauer  •  schiffe  pfeifen

Städte  sind  voll  lust  und  kampf:  »so  irrte

Sonnensohn  an  wolken  hin

Starb  im  rasen  nach  dem  glücke«

Stefan George Uit de bundel “Lieder von Traum und Tod”