Het had wel iets. Ook iets om jaloers op te zijn: zonnebadende gasten van Hotel Huis ter Duin op hun eigen terras, direct aan de zeereep, het strand en de duinen op een luie zondagnamiddag. Afgescheiden van het zondagse gepeupel, dat zich te voet waagde aan een rondje boulevard met hooguit een ijsje bij de Groko of een patatje bij Van Rooijen. Sociaal gesproken was het terras van Huis ter Duin op zondagmiddag voor de gewone Noortukker ‘Sperrgebiet’: daar kwam je niet (je dacht dat je er ook niet mócht komen).
fdfaf
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
’t was toch alleen voor de hotel gasten bedoeld? Het zal ook met de prijs van een glas bier te maken kunnen hebben. Bovendien was een patatje met, bij Van Rooyen (75 ct) ook lekker.
Volgens mij dacht iedereen dat maar. maar je kon er ook als gewone Noordwijker wel terecht voor een borreltje, vooropgesteld dat je niet op je klompen aan kwam kakken 🙂
het is als veel groepjes een gesloten afdeling altijd geweest…door het gearticuleerd spreken en de leven stijl zie je al wie er bij hoorde…heb het net als andere ding der dingen altijd gezien als een soort act en pantomime die ze op voeren en nog …een bepaalde zieligheid gevoel vind ik,…die gedateerd blijkt,…denk dat de bepaalde groep doet uit een zekere zelf bescherming …het elitaire ….
Ja zelfs op het strand voor Huis ter Duin was het spergebied voor Noordwijkers. Het was afgezet met draad. (geen prikkeldraad)