Op de foto linksboven is Rob Bremer bezig met de restauratie van één der kruiswegstatiën uit de St.Jeroenskerk in Noordwijk Binnen. De kruiswegstatiën in deze kerk werden allemaal geschilderd door Jan Dunselman (1863-1931). Ik citeer de Wikipedia:
Dunselman studeerde aan het Tekeninstituut in Den Helder en trok op zijn 18e naar Antwerpen, waar hij zijn opleiding vervolgde aan de kunstacademie. In 1884 won hij de Prix de Rome voor de schilderkunst samen met Jacobus van Looy, hij maakte vervolgens een studiereis naar Italië en Spanje. Hij werd lid van de katholieke kunstkring De Violier en van Arti et Amicitiae. Dunselman schilderde historische taferelen en portretten, maar kreeg vooral bekendheid door de vele kruiswegstaties die hij maakte. Hij schilderde de staties op de ruwe achterkant van linoleum, om de structuur van een fresco te benaderen.
Wie nu denkt dat de Noordwijkse parochiekerk in het bezit is van een unieke verzameling schilderijen van een groot kunstenaar, komt bedrogen uit. Want Dunselman schilderde ook kruiswegstaties in tal van andere katholieke kerken en – nog erger – hij deed dat steeds op vrij identieke manier. De Jezus-figuur die in al die kerken rondloopt is steeds op dezelfde wijze afgebeeld. Nemen we bovenstaande plaatjes als uitgangspunt met linksboven een bijna gerestaureerde statie uit Noordwijk. Dan volgen – kloksgewijs – schilderingen uit de St. Bartelomeus te Voorhout, de Bonifatiuskerk te Zaandam, de St. Jozefkerk te Zeist, de St. Nicolaaskerk te Amsterdam en de St. Laurentiuskathedraal te Rotterdam. En dan vergeten we gemakshalve nog maar even de Agathakerk in Lisse en nog een kerk in Nijmegen.
Kortom en met alle respect: Dunselman had zijn statiën helemaal niet hoeven te schilderen. Hij had ze net zo goed kunnen zeefdrukken. Daar waren hele katholieke volksdelen ook veel goedkoper mee uit geweest.


op de lagere school moest je hele ronde door de kerk lopen en bij ieder schilderij een ritueel prevelen…wordt dat nu nog gedaan en wat beoogde men met deze voor velen aflopende kerkgangers die amen en vaarwel zeiden…en sinds de welvaart niet meer achter de eiken deuren geweest zijn,..de biecht en kaarsjes opsteken…is dat ook passe…wijwater en knielen…het zijn herrieneringen uit het rijke roomse leven,…de hostie het hoogtepunt een mooi symboliek..om de meute bijeen te houden,…eens een katholiek altijd een katholiek…de gezangen waren mooi…missa luba credo…kyrie lyson..me culpa mea culpa…
Met die hele brave Jezus , die helemaal niets gedaan had en zomaar aan een kruis werd geslagen ben ik opgegroeid. Ik heb ook nog het prentje van mijn 1ste communie met een verongelijkte Jezus, die als het ware zegt: “jij moet je lieve Jezus geen pijn doen, hoor” en een kruisafbeelding met een lief jongetje rechts, met de handjes gevouwen, en links een boefje met scheuren in de broek en de handjes in de zakken. En Jezus kijkt natuurlijk naar dat brave jongetje. Op die Jezus ben ik finaal afgeknapt.
Later ontdekte ik pas dat de joodse ergernis over zijn heel eigen indrukwekkende, voor joodse leiding niet te accepteren en irritante, manier van leven oorzaak was dat ze hem al heel vlug onterecht en simpel uit de weg lieten ruimen. Lijdensverhalen, waarop deze staties weer teruggrijpen, zijn pas decennia later ontstaan toen de eerste christenen ondanks zijn afgang toch in zijn manier van leven bleven geloven.
PS Vijf jaar terug zag ik diezelfde brave Jezus weer in de kerken van het door Europeanen in onze jeugd gekerstende India.
Ik vind dat bladgoud altíjd zo bijzonder.Nog een hele toer om dat goed te doen…
¿Que mas nos puedes explicar?, ha sido maravilloso encontrar mas datos sobre este tema.
Saludos
Don’t understand Spanish, sorry to say