Nelleke Noordervliet was vanavond Zomergast bij Wilfried de Jong. Aan het einde van de uitzending kwam ze aandragen met dit filmpje, dat een zekere drang naar vrijheid moest verbeelden. Albert Verwey vond ze eigenlijk helemaal niets (‘hooghartig’), maar het neerzetten van zijn gedicht “Baders Hartewens” uit 1897 in een andere context dan Verwey voor ogen stond, vond ze wel ‘leuk’.

En zo werden de beelden van Verwey van een Noordwijk aan het einde van de 19e eeuw met zijn ‘lanen van zand en dennen’ verdraaid tot een eigentijdse doorzonwoning in Schiedamse vinexwijk en een duik in de Nieuwe Waterweg.

Ik vind de gedichten van Verwey wel mooi en het filmpje helemaal drie keer niks. Daarom nog een keer “Baders Hartewens” in zijn enige, onopgesmukte en onopgeleukte versie:

Baders hartewens

Dwars door de tuinen
Van roos en ranken
Zich ’t pad te banen,
Dan door de lanen
Van zand en dennen
Vluchtig te rennen
Tot waar de kruinen
Van hoge duinen
In ’t blauwe blanken
En zo te naadren
Met zwellende aadren
In laatste loop
De harde golven
En, overdolven,
Hun koele doop.