Ik kende de Casiono Tennisbanen alleen maar als die stoffige gravelbanen. Dat kleiige gruis, dat overal aan je aanvankelijk smetteloos witte tenniskleren en -schoenen ging zitten. In de overlevering lezen we dat het om ‘lawn-tennisbanen’ ging, zonder dat je ooit in kleur zicht kreeg op dat groene gras, dat er dan wel moest liggen. Hier hebben we er ééntje, smetteloos witte kleding op smetteloos groen gras.
Er was ook nog een oefenbaantje, waar je eindeloos tegen een stenen muur je balletje kon slaan. Saai en lusteloos. Uiteindelijk sloeg je die bal er wel een keer over heen en dan had je geen zin meer om ‘m te halen.
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
Het is wel wat slordig ingekleurd vind ik.