indrapoera1

De kaart werd verzonden vanaf het passagiersschip de “Indrapoera” op 1 april 1930. Rechtstreeks vanaf de boot, d.w.z. dat de post nog op de boot werd verzameld en voorzien van een scheepsstempel. De hoogst aanwezige officier werd dan een soort postbeambte van een “hulppostkantoor”. Alle  grote scheepvaartmaatschappijen hadden aan boord hun eigen postagentschappen. De stempels hiervan waren gelijk aan de normale postale stempels. In deze stempels werd verder alleen de route vermeld, zoals in dit geval “Postagent Batavia-Rotterdam”, maar niet de naam van de boot of de plaats van waaruit de post uiteindelijk venaamrzonden werd.

De boot was dus de “Indrapoera”, een prachtig passagiersschip dat in 1926 door de Rotterdamsche Lloyd in de vaart was gebracht op Nederlands-Indië. Aan het boek “Indrapoera, een schip van naam” van Frans Luidinga en Nico Guns ontleen ik de volgende gegevens:

 Het schip was genoemd naar een vulkaan op Sumatra. Het was het eerste Nederlandse motormailschip, aangedreven door machtige dieselmotoren. Tot het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog voer het schip met grote regelmaat op en neer naar de rijke kolonie in het Oosten. De vaart moest evenwel korte tijd worden onderbroken toen eind 1933 een felle brand het schip gedeeltelijk verwoestte. Daarna volgde een grondige restauratie. September 1940 kwam de Indrapoera als troepenschip in dienst van de geallieerden. In grijs tenue vervoerde zij ruim vijtigduizend man troepen. Na de oorlog bracht zij duizenden evacués vanuit Nederlands-Indië terug naar Holland. Op de uitreizen had zij Nederlandse soldaten, emigranten en burgers aan boord. Om de Indrapoera na de soevereiniteitsoverdracht nog rendabel te kunnen exploiteren, verbouwde de Koninklijke Rotterdamsche Lloyd haar eind 1948 tot vrachtschip met een zeer luxe accommodatie voor ongeveer honderd passagiers. Zo voer het schip tot medio 1956 onder Rotterdamse vlag. Daarna verkocht de Lloyd haar aan het buitenland. Eind 1953 werd zij in Italië gesloopt na 37 jaren in de vaart te zijn geweest.

Ja en dan nog Mejuffrouw A. Boon, ontvangster van de kaart. Over haar en over de “Villa Groenhof” schreef ik al eerder. Klik hier. Maar hier gaat het niet over haar, maar over het poststempel en over de boot.