telel

Al drieeneenhalfjaar geleden maakte ik me te sappel over een roedel damherten dat vanuit de Amsterdamse Duinwaterleiding hooghartig de tuinen betrad van Noorwijkse bollenkwekers en aldaar hele bedden met hyacinthen, tulpen en narcissen verrampeneerden. En de gemeente Amsterdam maar weigeren om deze beesten af te schieten, omdat ze in Amsterdam geen benul hadden van het landelijke leven buiten de grachtengordel en van de belangen van een eenvoudige bollenboer. Wel kwelen dat de tulpen uit Amsterdam komen, maar zich een beetje in die tulpen verdiepen: ho maar!

Terwijl het hier toch echt ging om damherten, herten die volledig verdwaasd en verdwaald waren, want damherten horen nu eenmaal nergens anders thuis dan op de Dam in Amsterdam. Daar zijn ze naar vernoemd!

Enfin, het duurt een tijdje, maar vanaf heden mogen damherten die zich wederrechtelijk toegang hebben verschaft tot een veldje gladiolen zonder pardon worden doodgemaakt. Dat vind ik nou ook weer een beetje te ver gaan. Gevangen nemen die beesten is een betere optie en in een veewagen afvoeren naar de Dam in Amsterdam en ze daar loslaten.