„Weiter Flankenwechsel von Tyll auf Seguin … Seguin ist da, Seguin läuft in den Strafraum … Seguin knallt den Ball hoch in den Winkel … Tor! … Toor! … Toooaar! … Paule Seguin macht in der 74. Minute das 2:0 gegen den AC Mailand … von der gleichen Stelle aus, wo noch kurz zuvor Sparwasser nicht getroffen hat …“
DDR-radioreporter Werner Eberhardt ging helemaal uit zijn dak. De 1.FC Magdeburg won als eerste DDR-team een Europacup (de Europacup II) op 8 mei 1974 in Rotterdam. Tegen AC Milan, dat toen al niet meer een schim was van het ‘grote’ AC Milan dat een stuk of wat ‘echte’ Europacups op zijn naam had staan. Gianni Rivera was al zo oud dattie zich met krukken over het veld bewoog en Karl-Heinz Schnellinger was niet meer voor- of achteruit te branden.
De 1. FC Magdeburg werd getraind door Heinz Krügel, oud-voetballer en trainer van een groot aantal DDR-Manschafte, waaronder van de Sportverein Volkspolizei Vorwärts Leipzig. In 1968 was hij begonnen bij de 1.FC Magdeburg, tot dan een wat onbeduidend clubje. Maar Krügel wist er wat van te maken, getuige het uiteindelijke ‘Wunder von Rotterdam.’
Deel van het succes was ongetwijfeld de voorbereiding op de finale, die het team onderging op het gemeentelijke sportterrein aan de Van Panhuysstraat in Noordwijk. De hele Mannschaft was ondergebracht in het toenmalige Palace Hotel, inclusief staf en de nodige Stasi-agenten, die moesten waken voor een “reel existierende sozialistische Kampfgeist” onder de spelers en ook overigens moesten zorgen dat die gasten niet gewoon uit het trainingskamp zouden weglopen. De DDR had daar slechte ervaringen mee.
Doelpuntenmaker Wolfgang “Paule” Seguin keek later op de wedstrijd terug: „Wir hatten zwar Respekt, aber bei uns starb keiner vor Ehrfurcht. Unser Trainer, Heinz Krügel, konnte uns mit psychologischen Tricks so richtig scharf machen. So las er uns kurz vor dem Spiel, in der Kabine, einen Artikel aus dem “Kicker”vor. Da war nur von David gegen Goliath die Rede. Das genügte.“
In De DDR zou het team na de machtige overwinning de heldenstatus verkrijgen. Spelers als doelman Uli Schulze, aanvoerder Manfred Zapf, Wolfgang Seguin, Jürgen Pommerenke und Detlef Raugust en natuurlijk de beste van allemaal Jürgen Sparwasser.
Overigens zou deze Jürgen Sparwasser twee maanden later zelfs de goddelijke status bereiken toen hij – in het enige duel dat Oost- en West-Duitsland ooit tegen elkaar speelden, tijdens het WK1974 – het beslissende doelpunt maakte. De DDR ging daar tot ontzetting van heel West-Duitsland met de overwinning aan de haal (Nederland versloeg de DDR overigens tijdens hetzelfde toernooi gewoon met 2-0 door doelpunten van Robbie Rensenbrink en Johan Neeskens).
Het “Wonder van Rotterdam” kon maar met weinigen worden gevierd. Er waren 300 hotepetoten meegekomen, maar geen echte fans en zelfs de spelersvrouwen moesten thuisblijven. De Muur was er per slot van rekening niet voor niks. Maar na afloop van de wedstrijd werd er toch nog een beetje gevierd
: met echte DDR-Rotkäppchen-Sekt in het Palace Hotel in Noordwijk.
En wat schoof het allemaal? „Paule“ Seguin wist het nog precies: „Es gab 75 Gulden Taschengeld und nach der Rückkehr 5000 Mark Ost.“ Niemand werd miljonair. Heinz Krügel werd enkele jaren later zelfs de laan uitgestuurd. Naar verluidt omdat-tie de Stasi had getrotseerd, die tijdens de wedstrijd Magdeburg-Bayern München de teambespreking van Bayern-trainer Udo Lattek had afgeluisterd. Krügel weigerde die info te gebruiken en moest daar stevig voor boeten. Hij werd pas in 1996 gerehabiliteerd, nota bene door de DFB, de Westduitse voetbalbond. Jürgen Sparwasser – de grootste van allemaal – kreeg het ook aan de stok met de SED en vluchtte al in 1988 voor de troepen uit naar West-Duitsland. „Paule“ Seguin werkte nog jarenlang als chef van een Magdeburger schoonmaakbedrijf.
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 