octopus zong in die tijd syd barrett ,ook kon het iets later wezen dit is 1955 in de klap van het springen van de restanten van de man met de snor als uitweg om het trieste van het gebeuren dat geen uitweg meer zag en dat ten dupe van de mensheid ging organiseren en overheersen om de genoegdoening van t grote kapitaal voort te doen leven…hoorde de klap de ruiten sprongen in het hele zeedorp en de brokken lagen einde ver uiteen,de volgende morgen spoelden alle witte ruggen van het zeekatje aan oftewel zeeschuim en we gingen in de koude van de februari ze verzamelen en het zeepieren winkeltje gaf er nog iets voor waar je voor naar het platen winkeltje liep en syd barrett baby lemonade afspeelde op je koffer grammofoon…of was het iets later ..in de sad town zingt hij en dat meisje dat je ken hoorde liever een big band van john kristel dan jou, je speelde je song en schreef je verhaal ,syd barrett verliet het strand met een zak zeeschuim voor de parkieten en ik heb hem nooit meer gezien zijn muziek wordt nog altijd gedraait en is veel beter dan vroeger vind men en zelf vind ik dat ook ,zijn deur bleef dicht en soms werd hij gefilmd schichtig totdat de borrellende olifant o my goodness alles uitblies,…of was het iets later…ging naar het aquarium in de prins bernhard straat en een grote octupus vroeg me vragend met zijn ogen aan waarom hij daar in een glazen kist zat en niet in en een grote diepe oneindige weide zee…of zoals het gebeuren opgesloten zit en tegen de glazen wanden opkruipt …in een grijze nevel …waar het ebbe houten wrakhout tussen de kokkels begraven ligt en de zeepokken de overhand nemen…of was het iets later….uit de computer micro klinkt octopus syd barrett…ze zijn op het calis plein een kermis aan het opbouwen…de fairgroundman stopt een brok beton onder zijn attractie…een octopus …hij gaat op en neer….of zal het toch iets later zijn…de madcap lacht naar zijn vriendjes die darren op de bemoste buddyseats….
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
octopus zong in die tijd syd barrett ,ook kon het iets later wezen dit is 1955 in de klap van het springen van de restanten van de man met de snor als uitweg om het trieste van het gebeuren dat geen uitweg meer zag en dat ten dupe van de mensheid ging organiseren en overheersen om de genoegdoening van t grote kapitaal voort te doen leven…hoorde de klap de ruiten sprongen in het hele zeedorp en de brokken lagen einde ver uiteen,de volgende morgen spoelden alle witte ruggen van het zeekatje aan oftewel zeeschuim en we gingen in de koude van de februari ze verzamelen en het zeepieren winkeltje gaf er nog iets voor waar je voor naar het platen winkeltje liep en syd barrett baby lemonade afspeelde op je koffer grammofoon…of was het iets later ..in de sad town zingt hij en dat meisje dat je ken hoorde liever een big band van john kristel dan jou, je speelde je song en schreef je verhaal ,syd barrett verliet het strand met een zak zeeschuim voor de parkieten en ik heb hem nooit meer gezien zijn muziek wordt nog altijd gedraait en is veel beter dan vroeger vind men en zelf vind ik dat ook ,zijn deur bleef dicht en soms werd hij gefilmd schichtig totdat de borrellende olifant o my goodness alles uitblies,…of was het iets later…ging naar het aquarium in de prins bernhard straat en een grote octupus vroeg me vragend met zijn ogen aan waarom hij daar in een glazen kist zat en niet in en een grote diepe oneindige weide zee…of zoals het gebeuren opgesloten zit en tegen de glazen wanden opkruipt …in een grijze nevel …waar het ebbe houten wrakhout tussen de kokkels begraven ligt en de zeepokken de overhand nemen…of was het iets later….uit de computer micro klinkt octopus syd barrett…ze zijn op het calis plein een kermis aan het opbouwen…de fairgroundman stopt een brok beton onder zijn attractie…een octopus …hij gaat op en neer….of zal het toch iets later zijn…de madcap lacht naar zijn vriendjes die darren op de bemoste buddyseats….