Weinig Noordwijkers hadden er nog van gehoord, laat staan op gespeeld: kegel- en bowlingbanen. Toen ene familie Faase aan de Van Panhuys hunnie bowlingcentrum opende, keken Noordwijkers eerst hun ogen uit en later de kat uit de boom. Maar in mijn herinnering werd het wel een success. Ikzelf wist bijvoorbeeld bij het bowlen al gauw de vingers te kneuzen bij het werpen der ballen (terwijl de vingers nog in de gaten staken). Niettemin waren de spares en strikes mij niet vreemd.
Duitsers waren meer van de belendende kegelbanen, waar je je vingers niet in de bal kwijt hoefde. Toch kwamen diezelfde Duitsers niet helemaal aan hunnie gerief: zij kenden nog wel meer varianten van ballen-op-een-baan-gooien, zoals daar waren het gooien op asfaltbanen, op bohlenbanen (?) en op scheerbanen (deze laatste variant was ook in Noordwijk te vinden). En er waren verschillen tussen de kegels en in de opstelling van die kegels aan het eind van de baan. Zo ongeveer.
Ik heb me er nooit zo ver in verdiept. Wij bowlden alleen maar en asfalteerden, bohlden of scheerden nooit.
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
De bowling, hoeveel eigenaren heeft die al gehad?
is nu van de raad, geloof ik. Vele pachters denk ik.