huisje

Ik vond het als kind altijd zo’n ‘Hans en Grietje Huisje’, zo’n wat ongewoon, sprookjesachtig bouwsel. Het ongewone zat ‘m  vooral in het gegeven dat het een houten huisje was, dat kwam je zelfs in mijn jeugd niet zo vaak meer tegen. Gisterenavond reed ik er toevallig weer eens langs en viel het me weer op. Nog steeds niet opgevreten door de boktor of houtrot, nog steeds met dat bruggetje naar de voordeur. Het staat er nog en het is nog altijd een beetje sprookjesachtig temidden van de eenheidsworstige architectuur, waarmee het heden ten dage is omringd.