Het was allemaal zo makkelijk: een wankel decor met een slecht geschilderde bus en een molen erop en je plakte er de foto’s in van een gezelschap dat zich toevallig wilde laten vereeuwigen, zij het misschien niet helemaal op deze manier. Het “Groeten uit …” was ook standaard, maar daar hield het ook bij op. In dit geval moest er nog een stempeltje ‘Noordwijk’ op. Dat gebeurde, maar één van de geportretteerden was wat al te gulzig met het resultaat en veegde met zijn of haar vinger iets te snel over de nog niet opgedroogde inkt.

Maar iedereen begreep wel dat je in Noordwijk was geweest, zoveel konden ze van dat ‘ordwijk’ nog wel maken.