Annie Romein-Verschoor (1895-1973) studeerde letteren en geschiedenis in Leiden en groeide uit tot een vooraanstaand literatuursociologe, cultuurhistorica en feministe. Ze was indertijd bezig te promoveren bij de Leidse hoogleraar Gerrit Kalff, maar toe die overleed in 1924 kwam ze bij Albert Verwey terecht, die Kalff inmiddels had opgevolgd. Curieus was natuurlijk wel dat Kalff en Verwey buurlieden waren in Noordwijk: Verwey had ervoor gezorgd dat Kalff kon wonen in de Villa Liesbeth, iets verderop bij zijn eigen Villa Nova.

Annie had niet zoveel op met Kalff (zie een eerder blog), maar met Verwey kon ze lezen en schrijven (wel zo prettig als je letteren studeert). En met de vrouw van Verwey, Kitty van Vloten, blijkbaar ook. Ze schreef in haar autobiografie “Omzien in Verwondering”:

Ik werd wel gewaarschuwd voor Verwey, hij zou eigenzinnig en redderig zijn en je weinig vrijheid laten om van de goede, oude tradities van de Beweging af te wijken. Het viel honderd procent mee. Ik diende een ontwerp in dat hij degelijk met me doornam zonder wijzigingen van betekenis voor te stellen. Daarna stuurde ik hem telkens een hoofdstuk, waar ik in eerste instantie mee klaar was en hij liet me zonder langdurig uitstel naar Noordwijk komen om het te bespreken. Het waren zonder uitzondering plezierige gesprekken: het was altijd duidelijk dat hij mijn werk serieus haddoorgenomen en dat hij mijn wijze van werken die helemaal niet de zijne was, haar goed recht liet. We gebruikten een ochtend en een middag voor de bespreking; hij stelde correcties of aanvullingen voor die ik vaak aanvaardde, maar soms ook na lange discussie bleef afwijzen en dan besloot hij: je bent een volwassen mens en wat je schrijft is voor je eigen verantwoording. Het werd regel, dat ik bij hem en zijn vrouw een boterhammetje meeat. Kitty Verwey-van Vloten was een lieve,  intelligente en reële vrouw die haar verschillende functies van vrouw van een dichter, moeder van een groot gezin en spil van een gastvrij huis uit een niet al te ruime beurs pretentieloos en opgewekt wist te verenigen. Er was iets aandoenlijks in haar openhartige verklaring, hoe royaal zij en Albert nu konden leven met een proffensalaris en een pensioen in het verschiet en ik zou niet graag het moederlijk gebaar hebben afgewezen, waarmee ze me het geld voor mijn retourtje Amsterdam-Noordwijk toeschoof: ‘Hier, kind, wij kunnen het best missen en jij kan het best gebruiken.’