Tegenwoordig moet het openbaar vervoer zo nodig om de zoveel jaar worden aanbesteed. Of hier sprake is van meer efficiency, betere kwaliteit en service, lagere prijzen en wat niet al, waag ik te betwijfelen. Ik heb alleen maar ervaringen met de HTM (great service!) en Randstadrail (bad service!), en beiden hebben van aanbestedingsprocedures (nog) geen last gehad en ik dus ook niet.

Vroeger had je in de regio Den Haag/Leiden naast de HTM eigenlijk alleen te maken met de NZH en een beetje met West-Nederland, dan hield het wel op. Het bijna-monopoly van de NZH verhinderde die maatschappij niet om zich zo af en toe aan een experiment te wagen. Zoals eind jaren tachtig van de vorige eeuw, toen er proeven werden gedaan met een megabus van Renault/Heuliez, de PR180. Het ging om een uiterst lang gevaarte, dat zich waarschijnlijk als een slang door de bebouwde kom moest kronkelen. Dat was de NZH blijkbaar te machtig, want van enigerlei bestelling kwam het niet.

Iedereen dacht dat zo’n lange, dubbelgelede bus in Nederland überhaupt niet handig kon zijn. Het was ook onvoorstelbaar eigenlijk. In Noordwijk zou zo’n bus nog wel uit wielen kunnen op de hoofdverbindingen. Maar de hoek Lijnbaanweg / Zeestraat zou al ingewikkeld worden, de hoek Lindenplein / Voorstraat schier onmogelijk. Voorin de bus kon je uitstappen op Zee, achterin nog in Binnen. Mensen zouden in verwarring raken.

En toch kon het: sinds 2002 rijdt het gemeentelijk vervoersbedrijf in Utrecht met dubbelgelede bussen op een aantal trajecten. Ik zat er onlangs in. Een beetje als in een tram, maar nog veel leuker.