Vroeger zat ik als kind ademloos voor de zwartwit TV als er weer eens een Amerikaanse astronaut naar beneden kwam zeilen, hangend aan drie parachutes om vervolgens in zee te plonsen. Mercury, Gemini en Apollo. Soms was de bergingsvloot ver weg en kon je nauwelijks iets waarnemen. Soms had je geluk en kon de vaste camera op een nabij rondvarend vliegdekschip alles prachtig in beeld brengen. Later gingen tv-camera’s mee aan boord van helicopters.

Ik was gisteren even terug in die sfeer toen ik het eindeloze afdalen van de Sojoez met André Kuipers aan boord volgde, nu op de kleuren TV. Eén, waanzinnig mooie parachute, een paar remraketten en het ding stond gewoon op aarde. De eerste keer dat ik dat waarnam, want Russen waren tot nu toe nooit zo scheutig met dit soort beelden als de Amerikanen altijd waren. Ongelooflijk dat zo’n kogel via Zuid-Amerika over de Atlantische Oceaan en Centraal Afrika naar een Kazachstaanse steppen wordt geslingerd en daar zo ongeveer pal voor het oog van de vaste camera in het zand ploft. En binnen 20 seconden de eerste auto’s van de hulpdienst al bij de capsule.

En ook: Noordwijk als Europees ‘zenuwcentrum’ van dit hele gebeuren. NOS-tv met een live-verslag uit Noordwijk, Kuipers die een beetje met Noordwijk / ESTEC is vergroeid en daar straks ook uitgebreid gehuldigd wordt. Dat had ik ook nooit kunnen denken, toen als jongetje voor die zwartwit TV.  

De mooiste foto stond in De Volkskrant van vandaag.