De edele heer op de foto is Willem Ernest van Panhuys(1900-1993), zoon van jhr.mr. Willem van Panhuys, van 1908 tot 1929 geliefd en gerespecteerd burgervader van de beide Noordwijken. Willem Ernest moet dus een groot gedeelte van zijn jeugd in Noordwijk hebben doorgebracht. Na zijn studie kwam hij in de buitenlandse dienst terecht, met Spanje als onmiskenbare specialiteit. Daar was hij namens het Koninkrijk der Nederlanden achtereenvolgens werkzaam als agent, tijdelijk zaakgelastigde, gezant en later ambassadeur. Hij was te lang weggeweest en moet langzaam met Spanje vergroeid zijn geraakt, want het struikeldraad van de Nederlandse polletiek zag hij niet, of in ieder geval te laat.

 In 1964 stond in De Telegraaf een geruchtmakend met prinses Irene die in aanwezigheid van de ambasssadeur hoog zat op te geven van de sociale en politieke welstanden onder Generalissimo Franco. ‘Beetje dom’, zou je tegenwoordig zeggen, maar toen was het een regelrecht schandaal (Nederland kookte toch al, omdat Irene volgens de geruchten zou gaan trouwen met een Spanjool en – nog erger – misschien wel katteliek zou worden!).

Omdat de ambassadeur niet had ingegrepen, kreeg hij de schuld van alles. Het ontbrak er nog maar aan dat hij ook verantwoordelijk werd gehouden voor de bekering van Irene, de wandaden van Franco, het tanende geloof in Sint Nicolaas, de zwaartekracht en de zondeval (als je toch een zondebok gevonden hebt, kun je er gelijk een hoop bij kwijt).

Het kabinet en in het bijzonder de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken, Luns, toonden in ieder geval guts: volgens de notulen van de ministerraad zou Van Panhuys niet ontslagen worden, ‘maar als hij om ontslag zou vragen, zou hem dat niet geweigerd worden!’  Een manhaftig standpunt, maar misschien was het ook wel de meest chique oplossing, want Van Panhuys zou een jaar later met pensioen gaan. Volstaan werd met een reprimande. Na zijn pensionering verkaste Willem Ernest naar Zwitserland, waar hij in 1993 overleed.

In Noordwijk hebben de Van Panhuysstraat en de Prinses Irenestraat elkaar gelukkig nooit gekruist. Dat was nooit goed gegaan 🙂