De tragiek van de Oostenrijkse schrijver Robert Musil (1880-1942) is dat hij beroemd werd met een prachtig boek dat evenwel door weinig mensen daadwerkelijk gelezen is. Ten onrechte, zeggen die weinigen, maar dat kan ik niet beoordelen (ik heb het ook niet gelezen). “Der Mann ohne Eigenschaften” is een dik en ingewikkeld boek, dat al begin 1930 de ellende van de Tweede Wereldoorlog aankondigde (en daarom later door de nazi’s verboden werd). Maar het gaat hier niet zozeer om Musil zelf, als wel om de bezorger van zijn werk, de Duitse journalist en schrijver Adolf Frisé (1910-2003).
In “Der Spiegel” van 16 mei 1956 staan de worstelingen beschreven van Frisé met zowel “Der Mann ohne Eigenschaften” als later met de “Tagebücher” van Musil. De met de hand geschreven teksten gingen bijna in chaos ten onder als gevolg van Musils manier van werken, waarbij hij bijvoorbeeld wel paginanummers hanteerde, maar die nummers niet noodzakelijkerwijze liet corresponderen met de volgorde van de geschreven tekst. Het kostte Frisé ongelooflijk veel energie, moeite en zenuwen om deze oerchaos meester te worden, temeer daar de uitgever zich onverzettelijk toonde met toch al scherp getrokken deadlines.
Der Spiegel verhaalt van de wanhoop van Frisé en schrijft dat de man zich begin jaren vijftig – volop bezig met de ‘Tagebücher’ – bijna in wanhoop voor enkele maanden terugtrekt in Noordwijk:
Die Schwierigkeiten wuchsen ins Unermeßliche bei der Bearbeitung der Tagebücher. Wiederum ahmte Frisé notgedrungen Musils mönchische Existenzform nach, zog sich neuerlich monatelang zurück, diesmal zumeist nach Holland, wo er in einem Bungalow von Noordwijk unterkroch. Es war ein Rennen mit der Zeit, da die Drucktermine festlagen. Teilweise erst in letzter Stunde fielen wichtige Entscheidungen. Es handelte sich bei dem Nachlaß um nicht weniger als 30 Kladden, deren Datierung sich über einen Zeitraum von 44 Jahren erstreckt. Es ging Musil bei seinen unentwegten Schreib-Monologen darum, sein “eigener Historiker” zu sein. Die Datierung dieser Tagebücher aber bereitete qualvolle Mühe, fast unüberwindliche Schwierigkeiten, denn Musil schrieb nicht fortlaufend in ein Tagebuch. Er numerierte die Kladden zwar, aber der Schlüssel zu dieser Bezifferung blieb unerfindlich.
Hamvraag: „der Bungalow von Noordwijk?“
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
in robby bosweg,…
zit t net op wikepedia vertaald te lezen,had weleens van hem vernomen ,deze robert musli,intelectueel en echte schrijver,met een levensloop die in films voorkomt verpaupert en desolaat gestorven,leautaud zal zeggen ,zo hoort t ook,dan is t een fantastisch gelukkig schrijver leven geweest,in tegen gif geeft hij nog wel meerdere non conformistische aforismisch,…ook deze musli had geen systeem ,scheen t erin te kwakken,zoals het in je hoofd opkomt,gaf geen nummering bldz aan,geweldig toch,geen schrijf systemen,de lezer het werk laten doen,en t boek laten kopen,……uiteindelijk kan je pas schrijven,…als je niet gehinderd wordt door eigenschappen of kwaliteits normen,…