We gaan al richting zomer, maar dit plaatje moet nog aan de vergetelheid ontrukt: in de winter van 1962/1963 bevroor de zee, een fenomeen dat zelfs mijn grootvader nog nooit had meegemaakt, terwijl hij toch al in 1886 geboren was.
We trokken na schooltijd en in het weekend en masse naar deze onwerkelijke vlakte. Bros ijs, erg schotserig en scheverig, levensgevaarlijk om op te lopen, c.q. te springen. Wat we toch deden. Deze drie zijn al wel heel ver weg gelopen, c.q. gesprongen. Zo ver heb ik het niet gedurfd.


bevroren vloed bewegingen,die opstapelende schotsen werden,..kende we wel,..dit waren ijsvelden die met noorden winden kwamen,..mn opa kende ze wel,..vertelde die,…en begon zijn proza en curiosa met retorieke gevechten tegen bevroren masten op loggers en trawlers,,in de ijszee bij ijsland,die ze te te lijf gingen met de bijl,..totdat t top zwaar werd,..
Hier nog een paar uit het familie album:
http://www.flickr.com/photos/4kleuren/3494238768/in/set-72157603962514851/
en nog wat meer
Jammer dat je opa geen blog heb bijgehouden. Moet een rasverteller zijn geweest!
Schitterend!
…..en toen die ver voor de oorlog,…de verboden hersen spinsels las,…van franz kafka,…en de tram naar,…praag nam,…om het gebeuren,…daar van franz zn huis daar te bekijken,…en daar in praag de budapester te bewonderen,..en tegen de tsjech zei,…die hebbe we op noortuk ook seun,…