De ijskar van de Groko en de viskar van Caspers stonden altijd vervaarlijk dichtbij elkaar. Zó dicht en zó vervaarlijk dat je af en toe het gevoel had dat de ijsjes smaakten naar makreel en de zure haring naar aardbeienijs.

Maar daar gaat het hier niet om.

Hier gaat het om die prachtige brievenbus van het Rode Kruis die er als een soort neutralisator altijd tussen stond. Je kon er overbodig geworden boeken en tijdschriften in kwijt, bedoeld voor de bedreigde gebieden. Als we naar het strand gingen moesten we van ons moeder wel eens een stapeltje oude Margrieten en radiogidsen meenemen en die hier deponeren. Daartoe worstelden wij ons tussen de vis- en aardbeienluchten door en lieten  het stapeltje met een plof in de bus vallen.