Wat moet er ergens aan het einde van de Jaren Twintig van de vorige eeuw mooier geweest zijn – in weerwil van economische crisis en ander ongemak – dan op een totaal verlaten strand van Noordwijk te zitten, in je eentje.
Mijmerend over alledaagse dingen, af en toe een frisse windvlaag langs je heen, de geur van het water en straks een kop koffie bij het Oranjehotel achter je.
Het gedicht van Albert Verwey in je kop:
De velden, bossen, dorp en stad Zijn achter mij: de zee Is voor me en lokt en troost mij wat Van wat mij ’t land misdeê. Zij ruist, zij lokt ; zij trekt, zij deint, Zij murmelt: mee, kom mee, En als uw voet op ’t land u pijnt Wees dan een golf in zee. Albert Verwey: Het Blank Heelal (1908)
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
opzienbarende mooie foto,..kende hem niet,…albert verweij,..op eenzame hoogte,..jaren twintig is er verschrikkelijk,veel geld verdiend,door mkb,…roaring twenty,s…ook arbeidende gilde,..had t vergeleken daarvoor ook beter,..de ellende …uitbuiting,kwam na 1932,..tot de oorlog,..de duitsers betaalde door bunkerbouw,4x meer dan hollandse patroons,…bunkers schijnen door ned.aannemers gebouwd,…in de jaren twintig,..had de massa nog geen benul van recreatie,…de feesters waren de notabelen en gegoede midenstand,…
Vele noorwijkse kinderen uit die tijd hebbe nooit leren zwemmen… Nu iets ondenkbare voor onze kinderen aan het strand.