De geur van de velden met
nog niet door aaltjesziek aangetaste hyacinten.
De geur van de bokkingrokerij en
van het groen-bruine schuim van de zee
in een knoestige herfst.
De torens van Zee die niet – zoals de torens van Binnen –
in één oogopslag te vangen zijn.
Verloren gegane villa’s, pensions, hotels vervangen
door naam- en identiteitsloze hopen steen.
Afgebroken, maar ook bedorven de sfeer.
Keine Zimmer, kein Frühstück.
Nagelaten kunstwerken harteloos
onder het stuifzand verdwenen,
Nova, Desirée, Palace, Hollander en Hoek.
Verwey, Van der Schalk, Jesse
De tram te pletter op het laatste stootblok.
De elite Huis ter Duin ontvlucht,
vervangen door navelstarende congresgangers,
besluiteloze ministers
en bleke voetballers.
Noordwijk,
hogere dammen opwerpend
tegen het eigen verleden
dan
tegen de stijgende zee.