De afbraakwoede van de achtereenvolgende Noordwijksche gemeentebesturen vanaf – zeg maar – 1960 kent vrijwel geen grenzen. Maar om onbeschrijflijke en onbedaarlijke redenen is de sloopbal nimmer in de richting van deze armoeiige compositie huizen gerold, terwijl juist dit zootje daarvoor misschien wel het allereerst in aanmerking kwam.

De huizen/bedrijven die achter dit ensemble op het Calisplein stonden werden door de planologisch beter (maar cultureel minder) onderlegde Duitse bezetter vakkundig van de aardbodem weggevaagd. Maar dit bleef allemaal staan en werd zelfs nog opgepimpt ook in later jaren.

Wat zou er nu mooier zijn van een winkelstraat als de Hoofdstraat als die zich wellustig en gastvrij zou openen naar de zee? Ben je gelijk weg van dat vreselijke pleintje, waar ijs, patat en vis tegen elkaar staan op te stinken, waardoor de bloemen uit de aanpalende florashop amechtig verwelken en de avond niet meer halen.

Openmaken, licht en lucht toelaten en een welkome blik op zee (het voorliggende duin maar weer wat lager).